TRAGANJE ZA ISTINOM
Idi na stranu Prethodni  
1, 2, 3  Sledeci
Ovaj forum je zaključan i ne možete pisati, odgovoriti ili menjati teme   Ovaj forum je zaključan i ne možete menjati teme ili odgovarati
www.OBJAVE.com forum » OBJAVLJIVANJE SE NASTAVLJA
Pogledaj prethodnu temu :: G :: Pogledaj sledeću temu  
Autor Poruka
Vesna
Glavni urednik


Pridružio: 08 Jan 2008
Poruke: 4177
Lokacija: Beograd

 Poruka Poslao: 03 Jul, 2008 02:26 am    Naslov:
Odgovoriti sa citatom

...- nastavak -


PAD ATLANTIDE

(prije 10,000-13,000 godina - 40,000-52,000 ljudskih godina)

Ljudi su ponovo izašli iz barbarizma i vratili se natrag u prirodu nakon nuklearnog uništenja ere Mahavishnua. Ponovno, ljudi su se vratili jednostavnom životu, i ostavili su iza sebe jedenje mesa i prešli su na vegetarijansku dijetu kada se priroda regenerirala. Ponovno, tehnologija je bila donesena od strane vanjske humanoidne vrste i civilizacija se opet razvila. U to vrijeme, vrsta poznata kao Sivi, koja je također dolazila iz umiruće kreacije, je odabrala da se razmnoži sa čovječanstvom u cilju opstanka svoje vrste.

Sivi su odabrali da se međusobno razmnože prvenstveno sa preostalim genetskim lozama nacije Ananuki robova, zato što im je bio potreban temelj baziran na siliciju da bi mogli izmiješati svoju DNA i da im potomci prežive. Čini se da su Sivi genetski raščlanjena rasa koju su kao robove davno prije kreirali Plejađani. U zamjenu sa razmnožavanje sa čovječanstvom, oni su dali tehnologiju, što je ponovo vodilo do razvitka tehnološke ljudske civilizacije. U ovome se možete vidjeti da se povijest stalno iznova beskrajno ponavlja sve dok se karma ne otpusti.

Oni sa genetskim porijeklom Sivih u ljudskoj formi su tijekom vremena završili u sukobu sa onima sa čistim genetskim nasljeđem Ananuki robova. Taj sukob je eskalirao do točke nuklearnog uništenja pri čemu je cijela Atlantida potonula u ocean tijekom perioda od 1000 godina. Uzrok toga je bio rat između dvije bijele nacije robova, jedne sa genetskim porijeklom Sivih i jedne bez. Ljudski život se nakon toga još jednom vratio u stanje barbarizma.

Tijekom ere Atlantide, crveni i bijeli bogovi su se u potpunosti povukli iz ljudskog plesa. Ljudski ples je jednostavno bio previše bolan za njih da u njemu sudjeluju. Oni su počeli smišljati način kako da se maknu od čovječanstva i sa Zemlje i pronađu drugu opću realnost na kojoj bi plesali. I crveni i bijeli bogovi su pokušali mnoge oblike uskrsnuća tijekom ere Atlantide da se izvuku iz ljudske genetike. Ti pokušaji su propali zato što su bili jednostavno previše isprepleteni sa ljudskom genetikom. Mnogi su uskrsnuli svoja polja uz dimenzije vaše kreacije, no nisu se mogli u potpunosti povući. Oni koji su kreirali lažna uskrsnuća koja su dovela do misaone forme nuklearnog izgaranja su to učinili ponovo. To je u konačnici uzrokovalo nuklearni rat između ljudi na fizičkoj razini i pad Atlantide.

NAKON PADA ATLANTIDE

(prije 10,000 godina sve do sadašnjeg vremena)

Ljudska forma se vratila u barbarizam nakon nuklearnog uništenja Atlantide. U to vrijeme, međutim, čovječanstvo nije odustalo od svog odabira da jede medo životinja nakon što se vegetacija regenerirala. Jedenje mesa održava misaonu formu koja u sebi uključuje koljački mentalitet. Koljački mentalitet u konačnici vodi do ratovanja i ubijanja jedan drugoga. Ovaj period od zadnjih 10,000 godina je imao najveći broj ratova od bilo kojeg drugog vremenskog perioda u ljudskoj povijesti.
Nacije crvenog naroda su ratovale protiv drugih nacija crvenog naroda zbog teritorija i resursa. Nacije bijelog naroda su ratovale jedne protiv drugih zbog religije i religijskih vjerovanja. Rođenje Krista nije pomoglo; ako išta drugo, Krist je usidrio misaonu formu raspeća prilikom svoje smrti kao biće na putu uskrsnuća. Zadnjih 2000 godina nakon njegovog života su dovele do još većeg ratovanja nego u prijašnjim vremenima prije njegove inkarnacije.

Krist je bio inkarnacija Sanande. Sananda je vodio Krista u njegovo raspeće. Zašto bi Sananda ili bilo koji crveni bog ponovo ušao u ljudski ples nakon što se tako davno povukao zato što je taj ples bio previše bolan? Sananda je ušao u ljudski ples da okrene čovječanstvo prema smjeru izumiranja tako da bi se mogao u potpunosti iščupati van i krenuti u drugi ples koji mu se više sviđao. Misaona forma raspeća je jednaka izumiranju.

Unutar zadnjih 100 godina, sve više i više bijelih i crvenih bogova je obznanilo svoje prisustvo. Oni ponovo ulaze u ljudsku ples. Većina ljudi misli da oni možda ulaze u ljudski ples zato da uskrsnu čovječanstvo i okrenu ljudsko iskustvo prema zlatnoj eri. Zemlja je ovdje da objasni da su to egocentrična bića koja nemaju nikakav interes da pomognu čovječanstvu; ona imaju samo interes da se izvuku iz ovog plesa što je više moguće tako da bi mogli nastaviti plesati negdje drugdje.

Da crveni lažni bogovi imaju bilo kakav interes za čovječanstvo, oni ne bi nikada poubijali Velike Majstore ili razmrskali njihove duše. Umjesto toga, oni bi možda puno toga naučili od tih duša i ljudi sa ogromnim znanjem. Međutim, ti lažni crveni bogovi nisu sposobni ništa naučiti i pali su u ekstremnu aroganciju. Kao rezultat, Zemlja odabire da ih odstrani iz ljudskog sna tako da bi čovječanstvo moglo uskrsnuti, zato što crveni bogovi nisu ništa drugo nego ometajući čimbenik.

U ovom zadnjem stoljeću, bio je napravljen još jedan sporazum sa rasom Sivih za razmnožavanje sa čovječanstvom u zamjenu za tehnologiju koja je električne prirode. To je dovelo do vaše sadašnje ljudske civilizacije bazirane na elektronici. Pola Sivi pola bijeli ljudi ponovno proživljavaju razmnožavanje koje se događalo prije više od 10,000 godina tijekom ere Atlantide. Povijest se uistinu ponavlja. Takvi ljudi ne mogu uskrsnuti. Mila je bila svjedokom preko 80% DNA Sivih kod nekih ljudi koji su došli na njene radionice; ili kod djece koju je vidjela na svojim putovanjima ili kod kuće na Havajima. Takva djeca i odrasli su ekstremno mehanizirani i uopće nemaju nikakvih emocija. Takvi ljudi će najvjerojatnije postati sve više bolesni što dalje Zemlja bude uskrsavala.

Otmice i razmnožavanje sa Sivima su danas uglavnom prestali. To je zato što i sami Sivi postaju bolesni zbog nesklada energetskog toka između Zemlje i njihovih formi. Međutim, još uvijek postoje mnoge eterične razine, naročito u gustoći vaših gradova, koje sadrže sjećanje ili naboj prijašnjih otmica. Oni koji se sjećaju takvih otmica se često usklade sa takvim razinama realnosti i prožive ih. Oni koji uskrsavaju otpuštaju sjećanje na otmice i manipulacije iz ove ere uglavnom kada utjelove 1024 zavojnica DNA u svom uskrsnuću.

POVIJEST ČETVRTO-DIMENZIONALNOG LJUDSKOG USKRSNUĆA

U polaritetu, biti će prisutni ekstremi oba kraja pola. Do onog stupnja do kojeg su tri crvena lažna boga i bijela lažna boga kreirala lažno uskrsnuće vodeći do nuklearnog uništenja na površini Zemlje, ostala tri crvena lažna boga su uskrsnuli grupe ljudi u četvrtu dimenziju. Četvrto-dimenzionalni ljudi su uskrsnuli u veći mir i zajedništvo. Većina civilizacije u unutrašnjosti Zemlje je četvrto-dimenzionalna kao rezultat rada ova tri boga. Nažalost, to je također polariziralo ekstremnu destrukciju u ljudski izražaj na Zemljinoj površini, što je dovelo do tri perioda nuklearnog uništenja u ljudskoj povijesti.

Zemlja mora uskrsnuti kao cjelina. Nije samo unutrašnja Zemlja ta koja može uskrsnuti. Ako vanjska Zemlja ne uskrsne zajedno sa unutrašnjom, onda ništa neće uspjeti i Zemlja će izgorjeti kada pokuša ući u Veliko Centralno Sunce. Ljudi u unutrašnjosti Zemlje su došli do ovog shvaćanja.
Nažalost, lažni bogovi Buddha, Quan Yin ili Lady Buddha i Thoth su bili ne-rezonantni sa izborom da cijela Zemlja uskrsne; oni su radije htjeli nastaviti funkcionirati kao i prije, polarizirajući tamu na Zemljinu površinu. Kao rezultat, Vijeća koja nadgledaju uskrsnuće ljudi u unutrašnjosti Zemlje su još davno odstranila ova tri lažna crvena boga uslijed njihovog stalnog uplitanja. Nažalost, ovi lažni bogovi su se jednostavno preselili u unutrašnjost Zemlje kako bi nastavili sa svojim plesom.

Dugo vremena, Riza je radila sa ova tri lažna crvena boga u svojem ranom eksperimentiranju sa procesom uskrsnuća unutar SSOA. Tijekom vremena je izbio rat između Crvenih i Bijelih lažnih bogova u školi SSOA. Toliko mnogo škodljivosti je bilo otposlano kroz školu od strane tih ne-fizičkih zaraćenih strana da su Mila i Oa dobili rak nakon jesenske Konklave Majstora 2000. Nakon te točke je Riza savjetovala Mili i Oi da više uopće ništa ne rade sa bilo kojim od lažnih bogova, zato što im se ne može vjerovati da neće ratovati jedan protiv drugoga kreirajući škodljivost kroz školu SSOA.

Nažalost, to nije završilo rat. Rat se jednostavno preselio na drugu grupu ljudi koji su onda bili korišteni u nesvjesnom od strane tih lažnih bogova da napadaju Milu i Ou, kao također i članove njihove organizacije, te njihove organizacije općenito na njihovim događajima. Tijekom vremena, bila je napravljena mapa za metode da se izađe na kraj sa takvom škodljivosti, u kojima se koristi suprotni energetski tok koji poništava takve udare. Do onog stupnja do kojeg bi grupa izradila mapu za takva rješenja; do suprotnog stupnja bi crveni i bijeli lažni bogovi napravili mapu za još škodljivije taktike zlostavljanja.

U ovoj prošloj godini, Zemlja i Solarno sunce su odlučili da u potpunosti ODSTRANE Crvene i Bijele lažne bogove iz ljudskog sna.
Razlog za to je jednostavan; oni ometaju lansiranje dovoljno velikog ljudskog uskrsnuća pomoću kojeg će više čovječanstva uspjeti preživjeti nadolazeća vremena čišćenja. Te duše ne mogu rasti ili evoluirati; i crveni i bijeli lažni bogovi samo ponavljaju svoj destruktivni ples. To potvrđuje ono što je Riza jasno i glasno rekla, a to je da duša i forma mogu postati toliko raščlanjeni da više ne mogu evoluirati. Tako je to za mnoge ljude sa genetskim lozama robova; tako je to i za Crvene i Bijele lažne bogove. .

..( Autor - Nikpalj )
www.forum.hr


Poslednji izmenio Vesna dana 03 Jul, 2008 18:26 pm, izmenjeno ukupno 1 puta
 Nazad na vrh »
Pogledaj profil korisnika Pošalji privatnu poruku
Enoch
Majstor


Pridružio: 10 Apr 2008
Poruke: 822
Lokacija: ..u prostranstvu simbola i beskonacnosti u jednome trenu...

 Poruka Poslao: 04 Jul, 2008 11:04 am    Naslov:
Odgovoriti sa citatom

nasao sam ovdje par interesantnih stvari. Iako je u globalu...malo pre new agey za moj ukus..
 Nazad na vrh »
Pogledaj profil korisnika Pošalji privatnu poruku
Vesna
Glavni urednik


Pridružio: 08 Jan 2008
Poruke: 4177
Lokacija: Beograd

 Poruka Poslao: 07 Jul, 2008 01:42 am    Naslov:
Odgovoriti sa citatom

...


BIBLIJA JE FALSIFIKOVANA

- Preuzeto sa
http://mojovic.blog.co.yu/blog/mojovic/knjizevnost/2007/02/19/biblija-je-falsifikovana



Što se tiče nekih delova Biblije može se reći da je ova možda i najpoznatija knjiga u svetu po mnogo čemu u prošlosti FALSIFIKOVANA i prilagođavana potrebama sveštenstva i vladara. Pa tako u Starom Zavetu prepunom strahota i grozota ima se da Mojsije čas kaže “Ne ubij” a čas zapoveda ritualno klanje životinja pa i sam ritualno kolje životinje. A taj neki njihov starozavetni bog zapoveda još i satiranje čitavih naroda.

Crkva kaže da je Stari Zavet skroz tačan ali da mu je rok trajanja isteko, a kada zatreba nekim crkvenim funcionerima oni se ipak pozivaju na njega kako bi opravdali ratne zločine nekih njihovih simpatizera i ždranje mesa i tako drže narod u neznanju.

Kad je u pitanju Novi Zavet ima se da Pavle koji nije bio Isusov učenik nego je proganjao hrišćane a po Vaskrsenju Isusovom je kako piše u Bibliji doživeo viziju nakon koje se preobratio, na više mesta je falsifikovao Isusovo učenje. Pavle je učio da je sama vera bez dela dovoljna, omalovažavao je žene, propovedao poslušnost vlastima ovoga sveta kao pravednim sudijama, dozvoljavao je ropstvo, a učio je da se meso slobodno može jesti. Za današnje crkve se može reći da su sve pavlovske, gotovo bez izuzetka.

Prema novim objavama istina je sledeća. Bog je preko Mojsija poučavao ljude da ne ubijaju ništa što je živo. Zapovest je imala opšti karakter i glasila je: "Ne ubij". Kada ga nisu poslušali on je onda sugerisao da se bar ljudi ne ubijaju međusobno ali su nastavili još više. Mojsije je dopustio slobodnu volju ljudi znajući da je i to jedan od puteva samospoznaje. Ovo su sveštenici protumačili kao dozvolu i zapovest pa su čak i Mojsiju pripisali neka takva dela. Što se tiče Isusa, tačno je da je On kada bi bio ugošćen kod neukih ljudi koji su ga poštovali a nisu znali na bolji način da ga počaste dopuštao da ga posluže sa mesom već prethodno ubijenih životinja.On je tad uzimao po malo mesa ali bi kasnije ukoliko bi bio u prilici govorio ljudima o tome da su biljni plodovi živa hrana da zadovoljavaju sve potrebe čoveka a da je meso mrtva hrana i da ima malo životnog potencijala u sebi. On je govorio da se navike jedenja mesa ljudi trebaju postepeno osloboditi. U današnje vreme situacija je mnogo gora jer se životinje gaje masovno u nehumanim i veštačkim uslovima,a ubijaju često na strašan,stravičan način.

Pored iskrivljivanja, Biblija je i sakaćena. Najveći primer za to je uklanjanje učenja o reinkarnaciji odnosno učenja o ponovnom rađanju koje je poučavao Isus a takođe i jedan od najvećih grčkih crkvenih otaca, Origen. Iz raznovrsnih, delimično političkih i drugih razloga rasplamsale su se mnoge teološke svađe oko Origenovog učenja koje su trajale vekovima, a onda je na Sinodu istočne crkve, 543. u Konstantinopolju (Istanbulu) odbačeno učenje Origena . Ali u Bibliji su ipak ostali tragovi. Jedan od glavnih je kada učenici pitaju Isusa kada će ponovo doći Ilija i kad im odgovara govoreći im za Jovana da je Ilija već došo ali ga ne poznaše. Drugi trag ovog velikog učenja je kada učenici pitaju Isusa za jednog od rođenja bolesnog čoveka, da li sagreši on ili roditelji njegovi, asocirajući na mogućnost postojanja greha tog čoveka pre njegovog rođenja odnosno utelovljenja. Dakle na karmička opterećenja ili ti zaduženja iz ranijih života. Inače, u mogućnost ponovnog života na Zemlji bili su, između ostalih ,ubeđeni Empedokle, Pitagora, Platon,Vergilije, zatim Gete, Helderlin, Šiler, Šlajermaher, Fihte, Kant, Šopenhauer, Niče, Kierkegard i Volter.

Zbog nedostatka učenja o reinkarnaciji koje je na Dalekom istoku veoma zastupljeno i poštovano, mnogim ljudima na zapadu ovaj zemaljski život je bio besmislen i beznadežan jer ga nisu shvatali kao priliku da se otplate dugovanja iz prošlih života i steknu iskustva od koristi za buduće živote, za buduća rađanja.

Za Bibliju se ipak može reći sledeće,da je knjiga koja i pored iskrivljivanja i sakaćenja izvornog učenja ima srećom dovoljno tačno sačuvana neka glavna učenja gde se pre svega misli na Jevanđelja odnosno Besedu na Gori kao sastavnog dela.

“A kad dođe on, Duh istine, uputiće vas na svaku istinu; jer neće od sebe govoriti, nego će govoriti što čuje, i javiće vam što će biti unapred.” (Jevanđelje po Jovanu,16,13)


Pogledaj sajt:
www.univerzalni-zivot.org.yu
 Nazad na vrh »
Pogledaj profil korisnika Pošalji privatnu poruku
Vesna
Glavni urednik


Pridružio: 08 Jan 2008
Poruke: 4177
Lokacija: Beograd

 Poruka Poslao: 03 Avg, 2008 01:33 am    Naslov:
Odgovoriti sa citatom

...



REVOLUCIONARNO ARHEOLOŠKO OTKRIĆE


Izvor: Indipendent London
-- Londonski Indipendent preko cele naslovne stane objavljuje članak o pronalasku najstarije civilizacije u Evropi.

Prema pisanju lista, ta civilizacija je 2.000 godina starija od Stounhendža u Velikoj Britaniji. Ustanovljeno je da ispod polja i gradova u Nemačkoj, Austriji, Češkoj i Slovačkoj postoji mreža od više od 150 ogromnih hramova, izgrađenih pre 7.000 godina, odnosno oko 300 godina pre sličnih hramova u Mesopotamiji, prenosi BBC.

List navodi da će to otkriće iz temelja promeniti postojeća shvatanja o kamenom dobu u Evropi pošto se do sada smatralo da se monumentalna arhitektura pre Evrope razvila u Mesopotamiji i Egiptu, piše list.


NAJVEĆA ARHEOLOŠKA OTKRIĆA


Dvadeseto stoljece ostat ce zapamceno po velikom broju fascinantnih arheoloskih otkrica koja su u potpunosti promijenila nasu percepciju proslosti. Na svjetlo dana su izasli nepoznati gradovi i civilizacije, djela izuzetne zanatske i umjetnicke vrijednosti, te astronomski zapisi koji zapanjuju svojom preciznoscu. Uz pomoc nove moderne tehnologije arheolozi su doznati citav niz podataka koji dokazuju da ljudi iz proslosti nisu bili nikakvi divljaci, vec da su u svom pristupu zivotu iskazivali nama nedostupnu sofisticiranost. Uz sve to se i nastanak ljudske vrste pomaknuo se s prijasnjih par stotina tisuca godina na daleku proslost od dva miliona godina. Postalo je jasnim da smo na ovoj planeti bili prisutni puno prije nego sto smo do sada mislili i da su nasoj poznatoj civilizaciji prethodile mnoge nepoznate.
Odabir deset najvecih arheoloskih otkrica dvadesetog stoljeca nije uopce laka stvar. To je isto kao kad pokusate napravizi listu deset najboljih pjesama ili filmova. Svaki izbor nuzno mora biti bar malo subjektivan i nikako ne moze obuhvatiti sve ono sto je vrijedno. Prilikom ovog odabira kao osnovni kriterij posluzila je procjena vaznosti pojedinog otkrica na nivou mijenjanja nacina interpretacije ljudske povijesti. Svako od dolje navedenih otkrica predstavljalo je na svoj osoben nacin neku vrstu revolucije u razumijevanju onoga sto uistinu jesmo. I upravo zbog uspijeh arheologije u dvadeset i prvom stoljecu nece ovisiti o tehnologiji koju ce koristiti nego o prihvacanju jedne drugacije koncepcije svijeta u kojem zivimo.


1. Svitci s Mrtvog mora

U proljece 1947. godine u jednoj spilji pored Mrtvog mora pronadjene su posude u kojima su se nalazili vrlo stari svici. Tek nakon godinu dana postalo je jasno o cemu je uistinu rijec. Starost svitaka je procijenjena na razdoblje od 200. godine prije Krista do 68. godine poslije Krista i sadrzali su najstarije zapise zidovske Biblije. Medju njima je pronadjena i kopija biblijske knjige Izaijine koja je bila starija od svega sto je do tada bilo sacuvano na originalnom hebrejskom. Objavljivanje sadrzaja tih svitaka pratila je velika doza mistificiranja. Neki istrazivaci su inzistirali da ce oni dokazati postojanje i bozansku prirodu Isusovu, dok su vjerovali kako se u njima kriju po krscanstvo opasni sadrzaji koji su izbaceni iz sluzbenih biblijskih verzija. Postepenim obajvljivanjem moglo se doznati da se na svicima osim biblijskih tekstova nalaze i nepoznati "komentari" Biblije, posljednje rijeci pojedinih licnosti, popis rituala, instrukcije za posljednju apokalipticnu bitku, pa cak i popis zakopanih blaga. Vecina tekstova bila je zapisana na heberejskom jeziku, te neki na grckom aramejskom. Svitci s Mrtvog mora jos uvijek nisu u potpunosti istrazeni i njihova tajna ceka da bude rijesena u novom tisucljecu.


2. Tutankamonova grobnica

Engleski arheolog Howard Carter i njegov sponzor lord Carnarvon istrazivli su 1922. godine po egipastkoj Dolini kraljeva. Nisu se ni nadali da ce upravo oni biti prve osobe koje ce u povijesti pronaci grob jednog od egipatskih faraona. Grob na kojeg je naisli pripadao je Tutankamonu, sinu i nasljedniku heretika Eknatona, i bio ispunjen velikom kolicinom zlata. Njihovo otkrice izazvalo je senzaciju sirom svijeta i u kratkom vremenu ih pretvorilo u medijske zvijezde. Stvaranju mita pripomogla je i nesretna smrt lorda Carnarvona koja se povezala s apokrifnom "faraonovom kletvom". Kasnijim istrazivanjem Tutankamonove mumije ustanovljeno je da je ovaj kralj-djecak nenadano umro 1323. godine prije Krista uslijed udarca u glavu. Najvjerojatnije se radilo o uspjesno provedenoj uroti i atentatu. Usprkos velikog blaga koje je pronadjeno u njegovoj grobnici, Tutankamon nije spadao u vaznije egipatske kraljeve. Za vrijeme svog kratkog zivota on jednostavno nije uspio ostaviti neki vazniji upliva, pa je vrlo brzo zaboravljen od onih koji su slijedili iza njega. Ipak, on je vremenom postao nekom vrstom ikone ne samo za egiptologiju, nego i za citavu arheologiju.


3. Kosti koje su uzbudile Ameriku

George McJunkin bio je po svemu vrlo neobican kauboj. Na sedlu njegovog konja zajedno su visili puska i teleskop. U kolovozu 1908. godine jasuci kroz podrucje Novog Meksika uocio je gomilu starih kostiju. Sjahao je s konja i ustanovio da se radi o ostacima drevne vrste bizona koji je bio ubijen od strane ljudi. Pored kostiju jasno su se raspoznavali i ostaci kamenog oruzja koje su pri tome koristili. McJunkin je odmah shvatio da se radi o vrlo vaznom otkricu i odlucio s njime upoznati najpoznatije americke arheologe. U to doba vodeci autoritet na planu istrazivanja americke proslosti bio je Aless Hrdlicka, voditelj Smithsonian instituta, koji je postavio teoriju kako su prastanovnici Amrike zivjeli tamo prije 3000 godina. Kosti koje je pronasao McJunkin bile su stare 10000 godina i nikako se nisu uklapale u njegove procijene, pa je zato ucinio sve kako bi sprijecio javno objavljivanje informacija o ovom epohalnom otkricu. No, u tome mu se suprotstavio arheolog Jesse Figgins i pomogao da istina izadje na vidjelo.


4. Zaboravljena slava grada UR

C. Leonard Woolley je u razdoblju izmedju 1922. i 1934. godine izazvao veliku pozornost svojim iskopavanjima na podrucju danasnjeg IRAKA. On je otkrio stari mezopotamski grad UR, tradicionalno mjesto boravka biblijskog Abrahama. Uz pomoc velikog broja radnika on je otkopao gotovo 2000 grobova, medju kojima su neki bili izuzetno bogato ukraseni, pa je Woolley odmah pretpostavio da se radi o ostacima kraljevskih grobnica.
Medju tim grobovima svojom ljepotom isticao se onaj koji je pripadao kraljici Pu-abi iz ranog dinastickog perioda godina prije Krista). U njemu su se nalazili ostaci 23 zrtvovana sluge, lira sa zlatnim ornamentima, te razliciti nakit napravljen od zlata, srebra i dragog kamenja. Osim grobova otkrivene su i brojne privatne kuce koje su pokazivale visok nivo zanatske umjesnosti. Citav svijet imao je priliku upoznati se s jednom vrlo razvijenom civilizacijom koja je tisucama godina bila nepoznata.


5. Brodolom kod Uluburuna

Otkrice George Bassa u potpunosti je promijenilo stereotipove arheologije kao znanosti koja se bavi iskapanjima pijeskom zatrpanih starih civilizacija. Pocetkom sezdesetih godina proslog stoljeca on je u jugozapadnoj Turskoj na dnu mora pronasao ostatke potonolug broda iz razdoblja Broncanog doba. Postalo je ociglednim da i morske dubine kriju velik broj informacija koje bi mogle promijeniti poznatu povijest covjecanstva. Na potonulom brodu pronadjene su drvene grede iz tropske Afrike, jantar sa sjevera Europe, broncani mac iz Italije, kameno zezlo iz podrucja Crnom mora, pecat napravljen u Mezopotamiji, skarabeji iz Egipta, keramika i bakar sa Cipra i Grcke, kositar iz Afganistana, te orudje i oruzje s palestinsko sirijske obale. Sve to je dokazivalo kako je u proslosti postojala intenzivna komunikacija medju prostorno udaljenim kulturama.


6. Covjek iz leda

Dva njemacka turista su se u rujnu 1991. godine odlucila popesti na planine koje oznacavaju granicu izmedju Italije i Austrije. Na visini 3210 metara naisli su na zacudan prizor. Iz sante leda ukoceno gledao ih je zaledjeni covjek. Ne samo da mu je tijelo bilo ocuvano, nego je isto takvom stanju bila i njegova odjeca, orudje i oruzje. U pocetku se mislilo da se radi o nekom nestalom turistu, pa je prvo pozvana policija i hitna pomoc. Tek kasnije je postalo jasno o kome se radi i na scenu su stupili arheolozi. Pronadjeni covjek je izmjeren, snimljen rentgenom i temeljito pretrazen. Ustanovljeno je da je star nesto vise od 5000 godina i da je pripadao Kasnom kamenom dobu. Umro je kad je imao cetrdeset godina i po tijelu je imao tragove tetoviranja koji su najvjerojatnije bili u svrhu lijecenja. Odjeca i obuca su mu bili izuzetno kvalitetno napravljeni i prilagodjeni niskim temeperaturama. No, ono sto najvise iznenadjuje je sam njegov izgled i sofisticirani izraz lica koji se nikako ne uklapa u nase ustaljene predodzbe o ljudima kamenog doba.


7. Otkrivene tajne Maja

Generacije znanstvenika cudile su se dostignucima drevnih Maja. Njihove piramide, matematika, astronomija, znanost i umjetnost, bili su svjedocima jedne izuzetno razvijene civilizacije. Najvecu zagonetku je predstavljao njihov jezik, jedini koji je za sobom ostavio pisani zapis iz prekolumbovske Amerike. Godinama se smatralo da se radi o sustavu glifova gdje svaka slicica predstavlja pojedinu rijec ili ideju. No, pokazalo se da su takva razmisljanja potpuno kriva. Pismo Maja bilo je u stvari kombinacija znakova koji su pojedinacno prikazivali konsonante i vokale u svrhu stvaranja rijeci.
Revoluciju u desifriranju drevnih rukopisa Maja izazvao je Jurij Knorosov koji je pedesetih godina proslog stoljeca postavio temelje za daljnja istrazivanja. Posto se radilo o ruskom arheologu bilo je potrebno dosta vremena da njegova otkrica budu priznata od snobovskih arheoloskih krugova na Zapadu. Danas mozemo ustvrditi da je otprilike 80 posto zapisa Maja moguce desifrirati, a pri tome gotovo citav sustav pisanja.


8. Porodica koja je otkrila porijeklo ljudi

Tradicija porodice Leakey je da se svi njezini clanovi bave arheologijom. Predanim radom razlicitih generaciji oni su napravili najveci pomak u razumijevanju porijekla ljudske vrste na Zemlji. Oduvijek su svi fosilni ostaci ljudske prapovijesti dolazili su iz Europe i Azije, dok se Afrika smatrala beznacajnom za ljudsku evoluciju. No, u lipnju 1959. godine dogodio se veliki preokret. Mary Leakey naisla je kopajuci na vrlo zanimljivu kost. Pazljivo je uklonila pijesak i ustanovila da se radi o humanoidnom zubu. Zajedno s ostalim clanovima porodice nastavila je kopati dalje i uskoro su pronasli stotine dijelova pracovjeka kojeg su nazvali Zinjantropus. Objavili su da se radi o najstarijem "covjeku na svijetu" i datirali njegovu starost na otprilike 600 000 godina. No, pravo iznenadjenje je tek slijedilo. Uporabom moderne tehnologije ustanovljena je starost od 1,75 miliona godina. Citavo ljudsko porijeklo se preokrenulo, a Afrika je postala koljevkom covjecanstva.


9. Umjetnici iz Lascauxa

Pas sedamnaestogodisnjeg Marcela Ravidata je lovio zeca i dosao nanjusio rupu na brdu Lascaux. Tako zapocinje uvod u jedno od najvecih areholoskih otkrica uopce. U spilji koja je tada otkrivena nalazili su se crtezi stari vise od 17 000 godina, crtezi koji su iz temelja promijenili promisljanje o proslosti. Po prvi put imali smo priliku vidjeti fascinantne prikaze ogromnih bikova i konja koji su ocaravali svojom anatomskom preciznoscu. Vjesto izvedene linije bile su ispunjene bojama, dok su sjenke svemu davale osjecaj dubine. Na nekim crtezima mogli su se primjetiti i naznake impresionistickih tonova. Ukupno je pronadjeno sest "galerija" ukrasenih sa 600 slika i skoro 1500 rezbarija. Za taj poduhvat bilo je sigurno potrebno vise drvenih umjetnika koji su prilikom slikanja morali koristiti i ljestve. Sama spilja nije sluzila kao mjesto stanovanja, vec je prije svega imala ritualni karakter. Najnovija istrazivanja pokazuju da medju crtezima u Lascauxu postoje i oni s nedvosmislenom astronomsko-astroloskom simbolikom, sto dodatno potvrdjuje nase kompletno neznanje o znanjima koja su posjedovali ljudi u dalekoj proslosti.


10. Kineski nijemi vojnici iz groba

Sedamdesetih godina arheoloski nalazi u Kini zapanjili su sve televizijske gledatelje koji su mogli na ekranima vidjeti vojsku od 8000 vojnika napravljenih od terakote. Svi oni bili su postavljeni u grobu prvog vladara Kine Qin Shihuanga koji je umro izmedju 221. i 210. godine prije Krista. Svaka od tih figura predstavljala je unikatni umjetnicki rad i odlikovala se individualnim karakteristikama. Vojnici su stajali u 11 redova i zauzimali prostor veci od 200 metara. Kasnije se pokazalo da je tih 8000 nijemih vojnika samo dio citavog grada koji je podignut kao posmrtna pratnja umrlom vladaru. Pronadjene su jos i prostorije s figurama konjanika, razlicitim zivotinjama, te kraljevskom kocijom. Kasnije je otkrivena i impoznatna piramida koja je u sebi sadrzavala kraljevski grob u kojem su osim kralja bile zive sahranjene i njegove konkubine koje mu nisu rodile djecu.


www.arheologija.fr.gd
 Nazad na vrh »
Pogledaj profil korisnika Pošalji privatnu poruku
Vesna
Glavni urednik


Pridružio: 08 Jan 2008
Poruke: 4177
Lokacija: Beograd

 Poruka Poslao: 09 Avg, 2008 23:53 pm    Naslov:
Odgovoriti sa citatom

...

INTERVJU SA MILANOM VIDOJEVIĆEM,
JEDNIM OD TRENUTNO NAJČITANIJIH SRPSKIH PISACA,
I VRSNIM POZNAVAOCEM TAJNIH DRUŠTAVA
( Autorom kultnih romana - Dosije Omega i Četvrti Rajh )



Šta može narod male zemlje,kao što je Srbija,
kada velike sile, kako kažete, odlučuju?

- Mi imamo izbor. Pokušaj da se u izbornoj kampanji nametne „kaubojski" način kao u Americi: ili ste za demokratiju ili ništa, u Srbiji neće proći. Naš narod je svjestan i zna da ima pravo da se bori da živi životom dostojnog čovjeka, a ne potlačenog roba. Svi treba da znaju da čak i glasanje za određene opcije koje daju privid manje „opasnog" izbora mogu naneti nepopravljivu političku štetu i biti katastrofalne po budućnost zemlje.


Možete li da objasnite?

- U sve što se dešava u Srbiji upleten je STRANI faktor, a domaći se biraju kao „laka konjica", koja će da istrči u javnost, kako bi se sakrila „teška artiljerija" koja zapravo deluje u pozadini. Mnogi političari pristaju da igraju njihove igre, protiv interesa svoje zemlje i naroda. Neki pristaju na to zarad lične koristi, moći i karijere, a neki su nevoljno uključeni. Kao i svuda u svijetu i kod nas postoji mehanizam stvaranja političkih ličnosti da bi ih kasnije uništili objelodanjivanjem pikanterija iz privatnog života i aferama, što je vidljivo u izbornim kampanjama. Iz tog razloga ne treba glasati za kompromitovane političare. Jedina snaga leži u duhu naroda.

Mislite li da narod može nešto da promjeni protiv, kako tvrdite, takve sile kakav je američki Četvrti rajh?

- Žrtve smo manipulacije, podmetnuti su nam teški oblici političkog života zadnjih 15-20 godina, kako bi se slomio duh naroda. To je opasan mehanizam. Dovedu narod do ivice egzistencije, iscrpe ga da se ne opire tako da rasparčavanje države dožive kao olakšanje, ali to ne smijemo da dozvolimo. Između života u ropstvu i pokušaju da se ropstvo zbaci, nema alternative!

Čini se da se sa ovakvim razmišljanjem vraćate unazad u istoriju?

- Mi živimo u istorijskom HOLOGRAMU. Serviraju nam svoje priče kako su se dešavali određeni događaji. Istorijski tokovi, i savremeni i prošli, su dvostruki. Zvanična istorija služi da prikrije pravi tok, jer je istorija ljudskog roda mračna. Politika je „prljava" i zato mora da postoji prihvatljiva „slika" za narod, jer ako bi se znalo ko su glavni protagonisti procesa i događaja, kao i pravi razlozi za izazivanje svjetskih ratova, onda bi slika civilizacije bila sasvim drugačija. To je fantastičan mehanizam manipulacije ljudima, koji je usavršavan hiljadama godina i sada ima prefinjene oblike kontrole ljudske psihe i uma.

Mislite da je moguće manipulisati ljudima i uticati na njihovo mišljenje?

- To i jeste ključna stvar. Kada se izmanipuliše ljudska svjest, sve ostalo je tehnika. I obrnuto. Oblici nametanja, kao što su nacistička država ili boljševička Rusija, pokazali su svu svoju neprimenljivost. Digao se otpor, božanski princip koji postoji u svakom pojedincu i koji se podigao do nivoa država, kada su se svi usprotivili genocidu i razaranju. Srbima je potrebno aktiviranje tog odbrambenog božanskog mehanizma.

Vi se u svojim istraživanjima bavite i vladarima svijeta. Ko to po vama vlada svijetom?

- Proteklih 150 godina slika se menjala, najprije su to bili masoni, sada se priča o Bildebergu, Trilaterali, Savjetu za međunarodne odnose, tajnom društvu „Skal end Bons" sa Jejla, odakle se regrutuju američki predjsednici. Riječ je o složenijoj strukturi i zajedničkom konceptu koji ih spaja. To je nastavak nacizma, politički usaglašen sa krajnjim ciljem ovladavanja svijetom, resursima i kontrolom ljudi na planeti da bi uži krug ljudi živeo dobro. To je klasična kastinska piramidalna struktura.

Vlast na vrhu, koju ne vidimo, pravno-sudsku strukturu koja nas ubeđuje da svijet funkcioniše na pravnim mehanizmima, a koja zapravo sprovodi njihove ideje i brutalna sila, nadnacionalna vojska koja represijom treba da osigura da nekom ne padne na pamet da taj sistem ruši.

Konkretno, ko su ti ljudi?

- Možete ih naći u političkim strukturama, nadnacionalnom biznisu, bankarskim organizacijama i vojno-industrijskim kompleksima. Ekonomija najmoćnije zemlje svijeta je na staklenim nogama, sem što izazivanjem ratova veštački održava dolar kao svjetsku monetu koja nema pokriće po klasičnoj ekonomskoj teoriji vrednosti proizvoda u matičnoj zemlji. Ekonomisti kažu da je 13 i po puta masa dolara veća nego što je realna osnova ekonomije SAD. Taj „vještački" novac ne smije da se vrati u zemlju, jer bi izazvao privredni kolaps. A, države koje svoje devizne rezerve drže u dolarima ubrzo će doživeti kolaps jer to ne može vječno da traje.

Na primjer, i Ujedinjene nacije su odavno izgubile svoj osnovni koncept. One sada služe kao privid da navodno postoji međunarodno pravo. UN okuplja lobističke grupe koje štite sopstvene interese. To je mehanizam, jedini regulativ u svijetu međunarodnih odnosa, krhka i opasna konstrukcija i pitanje je koliko će dugo da traje.

Da li unutar naših obaveštajnih službi postoje „spavači", neka posebna organizacija koja djeluje i prikriva prave informacije?

- Nažalost, naš bezbedonosni sistem je razbijen, ali kao i svuda u svijetu postoje posebne službe unutar službe, za koju čak ni služba ne zna da postoji. To je unutrašnja organizacija, izvan kontrole, za koju zna mali broj ljudi i ona predstavlja najbolji način zaštite tih struktura. Ponavljam, smatram da je u konceptu razbijanja Srbije, apsolutno umješan strani faktor.


ĐINĐIĆ KAO KENEDI

FBI se oglasio povodom nastradalih gardista u Topčideru da nije riječ o samoubistvu i ubistvu, već da je ipak pucao neki treći. Vaše mišljenje povodom toga i ubistva pokojnog premijera Đinđića i Slavka Ćuruvije?

- Sva ova ubistva su politička. Tu uvek postoji žrtveno jagnje koje je na programu kontrole svjesti. Nema političkog ubistva bez političkog efekta koje kreiraju obaveštajne službe u cilju rušenja sistema, izazivanjem unutrašnje nestabilnosti, posebno likvidiranjem političkih ličnosti. Nisam sklon da vjerujem apriori izveštajima FBI, niti bilo kojoj „labaratoriji" podataka s kojima se manipuliše. Atentat na Đinđića je klasičan primjer kakav se dogodio Kenediju, počev od toga ko su naručioci, organizatori i izvršioci. Te tri strane nisu povezane u cjelinu, upravo zato da se ne bi otkrila nit od naručioca do izvršioca. Riječ je o namernoj inverziji zbunjivanja.


BROZ JE BIO MASON

Cilj Sionskog priorata je ustanovljenje svjetovne države koja bi trebalo da ujedini sve narode i da počiva i na duhovnim, a ne samo na političkim i ekonomskim temeljima. Takva država je trebalo da ostvari vjekovni san o carstvu nebeskom na zemlji.

Tito je bio na čelu Sionskog priorata za Jugoslaviju do smrti. Bio je mason u najvećim posebnim iluminatskim i vatikanskim ložama.

ISUS JESTE IMAO POTOMKE,
ALI ONI SU MORALI DA SE KRIJU ZBOG REPRESIJA

Kako tumačite „Da Vinčijev kod" Dena Brauna?

- To je manipulacija iako se čini da razotkriva veliku misteriju hrišćanstva da je Isus bio oženjen i da je imao potomke. Postojanje „istorijskog" Isusa ne ugrožava ni najmanje hrišćanstvo kao religiju. Naravno da je Isus bio oženjen i da je imao potomke, kako mislite da bi kralj Judeje ostavio narod bez mogućnosti da se posle njega pojavi novi Mesija. Bio je to Sveti brak sa funkcijom produženja loze. NJegovi potomci i rodbina su pripadnici takozvane Zlatne loze.

Isusovi potomci su morali da se kriju od represija da se njihovo postojanje zaustavi i obesmisli i to traje već dve hiljade godina. U plan obesmišljavanja spada i „Da Vinčijev kod", koji sadrži samo jedan tačan podatak. Da, Isus je bio oženjen, ali prvi potomak nije sin, već ćerka.

Sionski priorat osnovan je sa plemenitim ciljem da dovede „istorijske" Isusove potomke na vlast u hrišćanskom svetu i da zavlada Hristova država u Evropi. Kroz „lažnu"istoriju se sve to izvitoperilo. Konkretno, TEMPLARI, kao viteški red osnovani su da, kao buduća vojska, sprovedu ovu ideju u djelo. Spriječila ih je Katolička crkva.
Zbog toga postoji pokretanje podzemnog toka istorije, koji pokušava da sačuva istinu, potomke i cilj ostvaruje tajno sve do današnjih dana.

Srbi su u tu priču umješani direktno. Srbi nisu poreklom Sloveni. Naime svi judejski kraljevi ženili su se djevojkama iz Drevnog Srpskog plemena VENIAMIN(sveštenice).To je to spajanje svetovnog i duhovnog kroz Sveti brak. I u Isusu je to spojeno, pošto je Iusova majka Marija bila iz plemena Venijamin.
Dakle, Srbi su direktni potomci po ženskoj liniji iz tog plemena. Srpski kraljevi, Nemanjići znali su svoje poreklo i imali su čak i natprirodne moći, kao što su imali i potomci po muškoj liniji Merovinzi, francuski kraljevi (od V do VIII vijeka).

NACIZAM JE POBIJEDIO

Knjiga „Četvrti rajh", autora Milana Vidojevića, književnika, novinara i publiciste nastavak je prethodno objavljene „Dosije Omega", koja je 2001. bila šok za čitaoce. Neposredno po izlasku knjige desio se „napad na Ameriku", potvrđujući neke teze iz knjige, prije svega onu da će „vlada u senci" izvršiti državni udar u SAD spektakularnim događajem, koji će joj dati povod da suspenduje djelove ustava i pripremi novu fazu „demokratske diktature".

„Četvrti rajh" se organizuje na istim principima korporativne države kakva je bila nacistička Njemačka, s razlikom što je novi projekt prefinjeniji. Pristup je okrenut najpre ekonomskom potčinjavanju sveta, a oružana sila koristi se protiv neposlušnih država i naroda, a cilj je isti: porobljavanje zemalja, može i čitavih kontinenata i pljačkanja njihovih resursa.


(Intervju objavljen u Glasu Javnosti 30.04.08.)
...
 Nazad na vrh »
Pogledaj profil korisnika Pošalji privatnu poruku
Vesna
Glavni urednik


Pridružio: 08 Jan 2008
Poruke: 4177
Lokacija: Beograd

 Poruka Poslao: 20 Avg, 2008 03:10 am    Naslov:
Odgovoriti sa citatom

...

EDGAR KEJS


Jedino je o Nostradamusu napisano vise knjiga nego o americkom "spavajucem proroku", Edgary Cayce-u (1877-1945). Cayce je putem samo-hipnoze bio u mogucnosti da daje tacne i korisne informacije o vise od 8 000 razlicitih ljudi koji su mu se obracali za pomoc. Od obicnih ljudi do americkog predsjednika. Tokom 43 godine ostavio je iza sebe ukupno 14 253 "citanja". Medju njima je otprilike 60% medicinskih dijagnoza, 20% individualnih zivotnih citanja i 20% drugih tema (poslovne i dr.)

Cinjenica da je Cayce trebao samo ime i trenutno boraviste osobe o kojoj je trebao da da medicinsku dijagnozu nacinila ga je fenomenom. Preciznost dijagnoza i ponudjeni neortodoksni tretman, te uspjesnost u lijecenjima, ga je proslavila.

Cetvrtina zivotnih citanja odnosi se na period Atlantide. Preko 700 inkarniranih dusa je detaljno opisano u Cayce-jevim stenografskim izvjestajima. Ovo je omogucilo stvaranje najobimnije dokumentacije o izgubljenoj civilizaciji nasih predaka.

Cayce bi obicavao govoriti da smo u proslim zivotima poznavali vecinu ljudi s kojim se i danas druzimo. Ovo saznanje, bolje receno vibracija ili magnetska privlacnost, vuklo bi duse Atlantidjana, jedne prema drugim.

(Citanje ovog teksta takodje nije slucajno. U svakom od nas bi mogao probuditi odbljesak nasih davno prozivljenih zivota. Pa da vidimo da li cemo se necega sjetiti.)

POTONUĆE ATLANTIDE


Vulkanske erupcije, zemljotresi i ljudskom rukom izazvane eksplozije unistavale su civilizaciju Atlantide u tri prosla perioda. Svaka od ovih destrukcija trajala je mjesecima, cak i godinama. Upozorenja prije svake katastrofe su davana Atlantidjanima. Mnogi su, zapravo, i uspijevali pobjeci na sigurno. Neki su odlazili u Evropu ili Afriku, a neki su skoniste potrazili u Juznoj Americi.

Prva od tri katstrofe se desila 50 700 godina prije nove ere. Druga je slijedila oko 28 000 godina p.n.e., a treca prije 12 000 godina.

Cayce opisuje dusevne projekcije najstarijih Atlantidjana kao bica "... u kojima su oba pola, muski i zenski, bili prisutni u istom tijelu".


Iz mnostva "citanja" je vidljiva POLARIZACIJA u Atlantskom drustvu:

1. Na jednoj su strani cista, duhovna i napredna bica - SLEDBENICI KOSMIČKIG ZAKONA JEDNOG. Sve potice iz univerzalne supstance, praiskonskog uma, kosmicke svjetlosti. Zakon Jednoga odrazava najvise standarde svijesti i vibrira na najvisem nivou svjetlosti i energije, i ostaje vrlo blisko KREATORU. Filozofija pripadnika Zakona Jednog je totalno filantropska i NESEBIČNA. Uvijek su nastojali da podignu i obogate duhovne i fizicke uvjete svoje okoline i... da odrzavaju balans izmedju kosmickih i planetarnih sila;

2. Na drugoj strani su svestenstvo i PRIPADNICI UČENJA "DECA BELIALA". Oni su zainteresirani za svoj ego, fizicke uzitke, moci hipnoze i VLADANJA nad drugim ljudima. Duhovna znanja su im bila iskljucivo u svrsi vladanja nad materijalnim svijetom.


Rani Atlantidjani su zivjeli u grupama, a ne u domacinstvima ili familijama kakve ih znamo danas. Postojali su svestenici, radnici, farmeri, umjetnici, cuvari vremena i misteriozna grupa koju Cayce naziva "stvarima" ili "masinama". Tretman i koristenje tih "masina" je bio kamen spoticanja izmedju pripadnika Zakona Jednog i Djece Beliala.

Postepeno, civilizacija se kreirala na Atlantidi, koja je pretekla sve dotadasnje i buduce imperije po svojim naucnim i ekonomskim dostignucima. Tehnologija Atlantidjana je omogucila razvoj zracnih balona, podmornica, liftova, telekomunikacionog sistema i, cak, kompjutera. Avioni i podmornice su imale primjenu u korisne, ali i u rusilacke svrhe. Slicno je bilo i sa upotrebom zraka smrti, eksploziva, radioaktivnih snaga i atomske energije.

Kako su Atlantidjani ovladavali ovim destruktivnim silama, prirodni balans se poceo narusavati i priblizavao se kraj prve civilizacija Atlantidjana.

Jedini datum u citanjima Cayce-a koji prethodi prvoj kataklizmi je datum odrzavanja politickog samita izmedju tadasnjih zemalja: 50.722 godine prije n.e.

Sastanak je bio posvecen problemu golemih zvijeri na Atlantskom kontinentu.

Nakon sastanka su Djeca Beliala pretjerala u koristenju tehnologije eksploziva u pokusaju da rijese problem... Efekti su bili takvi da su doveli do cijepanja velikog kontinenta Atlantide (izmedju danasnje Evrope i Amerika) na pet otoka.

Ponovni uspon Atlantidjana im je omogucio da ovladaju putovanjima u zraku, na vodi i na zemlji. Ne samo da su imali avione, vec i letjelice na daljinsko upravljanje. Atlantida je uzivala u svakojakim tehnoloskim cudima, od kojih mnoga jos uvijek nisu "izmisljena" u nasem dobu. Masine i laseri su koristeni za podmladjivanje tijela. Tehnologija je koristena za razvoj psiho i dusevnih potencijala koje su ukljucivale telepatiju i ASTRALNA (van-tjelesna) putovanja!

Na vrhuncu svog drugog perioda, nedugo prije kraja 28 000 g.p.n.e., Atlantidjani postaju korumpirani i dekadentni. Zakon Jednog i Djeca Beliala imaju duge i ozbiljne nesuglasice. Jedna od njih je i uloga "masina" (organskih robota). Da li im pomagati u njihovom duhovnom razvoju (Zakon Jednoga) ili ih eksploatisati (Djeca Beliala)?

I, kao i prije prve kataklizme, duhovni zakoni se koriste za materijalne probitke.

Najave katastrofe su se mogle vidjeti, ali vecina ih jednostavno ignorira i nastavlja zloupotrebljavati svoju moc i znanje.

Slijedi destrukcija u kojoj se ponovo gubi kopno; dolazi do klimatskih promjena. Prezivjeli se Atlantidjani moraju prilagodjavati novim uvjetima. Naucna znanja su i dalje znacajna, ali se prethodne dvije ere ne dostizu. Umjesto jednog velikog kontinenta, sada je grupa otoka. Najveci medju njima su Posejdija, Arian i Og. Stanje nemira i pobuna postaje trajno. Razlike medju DVE glavne grupacije su sve dublje.

Djeca Beliala ce dovesti do trece, finalne, destrukcije Atlantide, zloupotrebom destruktivnih energetskih sila. Korupcija, gramzljivost, nepostojanje moralnih standarda, sebicnost, zloupotreba zemaljskih resursa... ubrzano su vodili njenom kraju. I mada se finalni cin desio iznenada, najave kraja su davane unaprijed.

Onima koji su zeljeli da gledaju.

Prije finalne destrukcije Atlantide, sljedbenici Zakona Jednog, koji su znali za nadolazecu sudbinu svog kontinenta, uspijevali su da se presele u druge zemlje.

Tako, na primjer, u jednom od citanja, Cayce prati putovanja jedne od dusa:

"... na Atlantidi tokom perioda pucanja otoka. Isplovili smo prema Egiptu, ali smo zavrsili na Pirenejima (danasnjim Portugalskim, Francuskim i Španskim zemljama). U Calais-u se jos uvijek mogu vidjeti tragovi na liticama gdje su pripadnici Zakona Jednoga pokusavali da obnove svoje ritualne aktivnosti." (13.06.1934., citanje 315-4)

Medju prvim zadacama je bilo osnivanje Velike Biblioteke Znanja, oko godine 10 300 godine p.n.e. u mjestu koje ce znatno kasnije postati grad ALEKSANDRIJA u Egiptu.

Ova velika biblioteka je sadrzavala brojne, neizmjerno vrijedne knjige koje bi danas, van svake sumnje, dokazale ne samo postojanje Atlantide, vec i tehnologije koja je daleko ispred nase, dvadeset prvog stoljeca.

Brojni rukopisi su odneseni u PIRAMIDE :

"... Prije konacnog unistenja Atlantide, svestenici su dolazili iz Egipta u Posejdoniju (Atlantidu) da bi usavrsili svoje shvatanje Zakona Jednog i da bi sa sobom nosili zapisana Znanja. Posmatrana osoba se vracala sa svestenikom u Egipat. Tamo se ukljucio u Egipatsku politiku stajuci na stranu mladog princa, a protiv lokalnog kralja Aarat-a. Egipat mu je postao novi dom. Na Atlantidi su nastavljene pobune, a mnogi Atlantidjani su emigrirali u Egipat...

... Osoba je bila medju onima koji su cuvali stara znanja sa Atlantide i pripremali izgradnju Kuće za Inicirane - Veliku Piramidu. (19.06.1041., citanje 2462-2)

"... osoba je pomagala svesteniku u izgradnji Galerije Znanja koja ce lezati ispod enigme... koja je jos uvijek misterija nad misterijama... onima koji istrazuju ko je drevnog covjeka ucinio svjesnim bicem i odvojio ga od zvijeri." (16.11.1940., 2402-2)

Gornje citanje sugerira, a niz drugih izvora to i potvrdjuje, da je ispod povrsine Gizinog platoa, Sfinge i piramida, izgradjena pozamasna Galerija Znanja, biblioteka Atlantidjana.

Cayce je u oktobru 1933. posvetio jedno svoje citanje odgovoru na pitanje da opise Galeriju znanja ("Hall of Records"):

"... Tu se nalaze Znanja Atlantide od Pocetaka Vremena kada je Duh preuzeo ljudsku formu na Planeti; i informacije koje opisuju razvoj covjeka; i dogadjaji koji su doveli do prve kataklizme i promjene koje su uslijedile; i opisi ljudskih aktivnosti na drugim kontinentima; i izvjestaji sa sastanaka predstavnika drzava i zemalja; i aktivnosti koje su dovele do destrukcije Atlantide; i izgradnja piramide inicijacije; i gdje su skrivena Znanja koja su kopija onih sa potonule Atlantide...

... Pozicija skrivenog Ulaza je, kada se sunce dize iznad vode, duz linije koja pada izmedju šapa Sfinge; ne dozvoljava se ulaz u podzemne komore sve dok čovjek to svojim iskustvom zasluzi..."

Biblioteka Znanja ce, prema ovim navodima, jednom biti dostupna čovjeku. Tada ce, ocekujemo, dokazi o postojanju Atlantide izaci na svijetlo dana. Ujedno ce se otkriti tehnologija i Znanje koji su toliko napredni da se ne moze ni zamisliti da je tako sto moguce.


http://srceodmeda.com/content/view/1429/80/
 Nazad na vrh »
Pogledaj profil korisnika Pošalji privatnu poruku
Vesna
Glavni urednik


Pridružio: 08 Jan 2008
Poruke: 4177
Lokacija: Beograd

 Poruka Poslao: 22 Avg, 2008 15:08 pm    Naslov:
Odgovoriti sa citatom

...

PROŠLOST, SADAŠNJOST, BUDUĆNOST

( Izvodi iz knjige- SET GOVORI )



Set: „Vasa ideja o prostoru i vremenu je određena vasom neuroloskom strukturom. Kamuflaza je tako vjesto izvedena i kreirana od strane UNUTRAŠNJEG BIĆA, da vi morate po potrebi, usmjeriti svoju paznju na fizicku stvarnost koja je kreirana“.

„VREME, onako kako ga vi dozivljavate, predstavlja ILUZIJU izazvanu vasim sopstvenim fizickim culima... Uocljive granice između proslosti, sadasnjosti i buducnosti su samo iluzije izazvane kolicinom aktivnosti koju vi fizicki opazate, i stoga vam se cini da jedan momenat postoji i nestane zauvijek, i drugi poslije njega isto tako se pojavi, pa nestane“.
„Sve u univerzumu postoji simultano istovremeno. Prve rijeci ikada izgovorene, jos uvijek odzvanjaju u svemiru, i poslednje rijeci ikada izgovorene, u vasem svijetu, su vec recene“.

„Proslost, sadasnjost i buducnost su uocljive jedino onima koji zive u TRODIMENZIONALNOJ STVARNOSTI.

PROŠLOST postoji kao serija elektromagnetnih veza, koje se nalaze u fizickom mozgu i nefizickim mislima. Ove elektromagnetne veze se mogu promijeniti“.
„BUDUĆNOST se sastoji od serija elektromagnetnih veza u mislima i mozgu, kao i proslost.

Drugim rijecima, proslost i sadasnjost su u istoj mjeri stvarne. Vi uzimate zdravo za gotovo da sadasnje aktivnosti mogu promijeniti buducnost, ali sadasnje aktivnosti mogu takođe promijeniti i proslost“.
„Proslost nije objektivnija ili nezavisnija od posmatraca, nego sto je sadasnjost. Elektromagnetne veze su vecinom djela individualnih posmatraca. Veze se mogu mijenjati, i takve promjene su daleko od neobicnih. Ove promjene se desavaju spontano NA PODSVESNOJ OSNOVI“.
„Proslost je rijetko kada onakva kakve je se vi sjecate, jer ste je vec preuredili prema svakom datom događaju.
Proslost se konstantno iznova stvara, kako se stavovi i asocijacije svakog pojedinca mijenjaju. Ovo je stvarna obnova, ne simbolicna. Dijete je, uistinu, jos uvijek unutar covjeka, ali on nije dijete kakvo je bio, jer se cak i dijete unutar covjeka stalno mijenja“.

„Svaka aktivnost mijenja svaku drugu aktivnost. Stoga, svaka aktivnost u vasoj sadasnjosti mijenja aktivnosti iz vase proslosti. Moguce je reagovati u proslosti na događaj koji se jos nije dogodio, i uticati na sopstvenu buducnost“.
„Takođe je moguce za pojedinca da u buducnosti reaguje na događaj iz proslosti, koji se mozda nikada i ne dogodi“.

„Jer proslost, sadasnjost i buducnost POSTOJE SIMULTANO, i nema razloga zasto vi ne biste reagovali na neki događaj, bilo da se on dogodi u polju stvarnosti koje vi obicno posjecujete i posmatrate, ili ne“.
„Na podsvjesnom nivou, vi reagujete na mnoge događaje koji se jos nisu desili, prema svijesti vaseg ega. Takve reakcije su pazljivo izdvojene i svijest ih ne priznaje. Ego smatra takve reakcije ometajucim i iritirajucim, i kada je primoran da prizna njihovu valjanost, on ce prikupiti najsitnije cinjenice iz stvarnosti da bi objasnio te reakcije“.

„Nijedan događaj nije predodređen. Bilo koji dati događaj se moze promijeniti, ne samo prije ili u toku, nego i nakon njegovog desavanja. Pojedinac nije u milosti događaja iz proslosti, jer je on taj koji ih konstantno MENJA.
Nije ni u rukama buducih događaja, jer ih on mijenja ne samo prije, nego i nakon njihovog desavanja. Buduce aktivnosti pojedinca ne zavise od konkretne svrsene proslosti, jer takva proslost nikada nije ni postojala“.

„Proslost je stvarna koliko i buducnost, u istoj mjeri.
Postoji dio vas koji nije zakljucan u fizickoj stvarnosti, i taj dio vas zna da postoji samo jedno VEČNO SADA. Taj dio vas koji to zna, jeste cjelovito BIĆE, vaš unutrašnji i spoljašnji ego, odnosno sve ono što vas čini“.


http://www.ivantic.net/Ostale_knjiige/set.htm

...
 Nazad na vrh »
Pogledaj profil korisnika Pošalji privatnu poruku
Vesna
Glavni urednik


Pridružio: 08 Jan 2008
Poruke: 4177
Lokacija: Beograd

 Poruka Poslao: 06 Sep, 2008 01:58 am    Naslov:
Odgovoriti sa citatom

...

Sve ISTINE prolaze kroz tri faze:


Prvo se ismevaju.

Zatim im se nasilno suprostavlja.


I na kraju, prihvataju se kao očigledne ( samodokazive )



Arthur Schopenhauer (1788-1860)


...
 Nazad na vrh »
Pogledaj profil korisnika Pošalji privatnu poruku
Vesna
Glavni urednik


Pridružio: 08 Jan 2008
Poruke: 4177
Lokacija: Beograd

 Poruka Poslao: 30 Sep, 2008 03:04 am    Naslov:
Odgovoriti sa citatom

...
TRAGANJE ZA ISTINOM
I ŠIRENJE INFORMACIJA


Ako samo malo pogledamo svugdje oko sebe vidjećemo da smo okruženi ljudima, literaturom i brojnim informacijama u svakom mogućem obliku koji manje više agresivno i nametljivo nastoje da nas pridobiju i uvedu u razne šablone, organizacije i forme učenja i usmjerenja. Da li su u pitanju religije koje od nas ne zahtijevaju nešto mnogo zalaganja i rada na sebi već je dovoljno samo da u nešto slijepo VJERUJEMO a da pri tom ne postavljamo mnogo pitanja, ili mnoštvo pokreta tipa „new age“, sekti, pravaca i sl. koji propagiraju ljubav i pozitivnost ali na način koji ukazuje na bježanje od objektivne stvarnosti i činjenica koje govore same za sebe.
Najčešće ćemo čuti kako nam neko savjetuje da je najbolje da što više razmišljamo pozitivno i da što više širimo ljubav oko sebe, pa čak i prema onima koji ničim ne prezaju da nas CRPE i na bilo koji način manipulišu.

Njima očigledno nije jasno da širenje ljubavi i sveukupne pozitivnosti nije samo „tupo“ ili mehaničko projiciranje svoje neke vlastite zamišljene „pozitivne“ realnosti već da je to možda suočavanje sa ISTINOM i objektivnom realnošću kakva god da ona bila.

Ljubav i pozitivnost nisu samo puka iluzija koju mi treba da projiciramo i projektujemo iz naših umova na sve oko nas već je to ŠIRENJE INFORMACIJA, ZNANJA I SVJESNOSTI svima onima koji je to potrebno i koji to žele. Ako širimo ljubav i pozitivnost onda ćemo se starati da uvijek i svugdje dođemo do istine, spoznaje i znanja i da sve to NESEBIČNO i bez ikakve želje za dobijanjem bilo čega zauzvrat, širimo i dajemo svakome onom ko to hoće.

A razlog zbog koga se ljudska bića drže u ropstvu ovoliko vremena jeste i taj što ta određena OPS stvorenja imaju u svom posjedu jedno nadasve moćno ZNANJE koje im omogućava da imaju toliku kontrolu i vlast nad cijelom našom populacijom i uz pomoć koga tu istu populaciju manipulišu i crpe do krajnjih granica.
Da to ZNANJE nije toliko dragocjeno sigurno nam nebi bilo u tolikoj mjeri nedostupno a s druge strane, kao vrsta nebismo toliko vremena bili pod uticajem pogrešnih i nepravilnih standarda življenja i postojanja kojima smo izloženi cijelo vrijeme dok živimo na ovom svijetu.

www.svjesnost.com

.
_________________
Jednom se živi, ali večno...
 Nazad na vrh »
Pogledaj profil korisnika Pošalji privatnu poruku
jasna
Majstor


Pridružio: 26 Mar 2008
Poruke: 844

 Poruka Poslao: 30 Sep, 2008 19:48 pm    Naslov:
Odgovoriti sa citatom

Evo jednog od priloga u traganju za istinom. Ženska u intervjuu kaže da joj je otac Jugosloven. Intervju sa Miriam Delicado traje 1,44 h, ali vrijedi ga poslušati. Na engleskom je, nažalost, ali mislim da nije teško razumjeti.
Evo linka:

http://www.youtube.com/watch?v=wQ4Q1jKTNVI

A evo i intervjua koji je također napravila ekipa projekta Camelot sa čuvenim dječakom iz Rusije, Boriskom.

http://www.youtube.com/watch?v=y7Xcn436tyI
 Nazad na vrh »
Pogledaj profil korisnika Pošalji privatnu poruku Poseti sajt autora
JivanMukta
Na duhovnom putu


Pridružio: 14 Feb 2008
Poruke: 46
Lokacija: Banja Luka

 Poruka Poslao: 30 Sep, 2008 20:51 pm    Naslov:
Odgovoriti sa citatom

SETOV MATERIJAL

http://www.4shared.com/file/60100461/7a9d679b/Roberts_Dejn_SETOV_MATERIJAL.html?dirPwdVerified=5a91512c

PRIRODA LIČNE STVARNOSTI

http://www.4shared.com/file/63955425/3b198134/Roberts_Dejn_Setova_knjiga_PRIRODA_LINE_STVARNOSTI.html?dirPwdVerified=5a91512c
_________________
U Svetlosti i u Tami Ja Jesam. Ja sam Mracan kao Ambis u koji se moras spustiti, da bi pronasao Ono za cim tragas. http://www.budnost.com
 Nazad na vrh »
Pogledaj profil korisnika Pošalji privatnu poruku Poseti sajt autora MSN Messenger
Vesna
Glavni urednik


Pridružio: 08 Jan 2008
Poruke: 4177
Lokacija: Beograd

 Poruka Poslao: 29 Okt, 2008 02:49 am    Naslov:
Odgovoriti sa citatom

...

ISUS TO NIJE REKAO

Bart D. Erman

„Priča o tome, ko je menjao Bibliju i zašto“



Počeci hrišćanskog Svetog pisma

Da bismo započeli raspravu o prepisima Novog zaveta kojima raspolažemo, moramo krenuti od samog početka, od jedne veoma neobične osobine hrišćanstva u grčko-rimskom svetu: njegovog knjiškog karaktera. Zapravo, da bismo pojmili smisao te osobine hrišćanstva, moramo da počnemo od perioda pre nastanka hrišćanstva, od religije iz koje je hrišćanstvo poniklo: judaizma. Jer, „knjiškost" hrišćanstva je u određenom smislu nagovestio i prethodno uobličio judaizam, koji je bio prva „religija knjige" u zapadnoj civilizaciji.

JUDAIZAM KAO RELIGIJA KNJIGE

Judaizam iz koga je poniklo hrišćanstvo bio je jedna neuobičajena religija u rimskom svetu, mada ni u kom slučaju jedinstvena. Kao i vernici svih drugih (više stotina) religija u oblasti Sredozemlja, Jevreji su priznavali postojanje jednog božanskog sveta koji naseljavaju nadljudska bića (anđeli, arhandeli, kneževstva, moći); svoja božanstva su obožavali tako što su im žrtvovali životinje i hranu; smatrali su da postoji posebno sveto mesto na kome to božansko biće boravi ovde na zemlji (Jerusalimski hram), i tu je trebalo prinositi žrtve. Molili su se tom Bogu radi zajedničkih i ličnih potreba. Pričali su priče kako je u prošlosti ovaj Bog stupao u vezu sa ljudskim bićima i očekivali su njegovu pomoć u sadašnjosti. Na sve te načine judaizam je bio „blizak" obožavaocima drugih bogova u Rimskom Carstvu.
Judaizam se ipak na određene načine i razlikovao. Sve druge religije u Carstvu bile su politeističke - priznavale su i obožavale mnoge bogove svih vrsta i funkcija: velike državne bogove, manje lokalne bogove, bogove koji su nadzirali različite aspekte ljudskog rođenja, života i smrti. Sa druge strane, judaizam je bio monoteistički; Jevreji su insistirali na obožavanju samo jednog Boga svojih predaka, Boga koji je, kako su smatrali, stvorio ovaj svet, koji upravlja ovim svetom i koji jedini daje svom narodu ono što mu je potrebno. Prema jevrejskom predanju, taj jedan svemogući Bog je izabrao Izrailjce da budu njegov poseban narod i obećao je da će ga štititi i braniti, u zamenu za njegovu apsolutnu posvećenost njemu i jedino njemu. Jevreji su, verovalo se, sklopili „zavet" sa tim bogom, sporazum da će oni biti isključivo njegovi, kao što je on jedinstveno njihov. Samo tog jednog Boga trebalo je obožavati i slušati; pa mu je, zato, bio posvećen samo jedan hram za razliku od tadašnjih politeističkih religija, koje su, na primer, imale brojne hramove posvećene raznim bogovima kao što je, na primer, bio Zevs. Naravno, Jevreji su mogli da obožavaju Boga gde god da žive, ali su svoje religiozne obrede žrtvovanja mogli da izvode jedino u Jerusalimskom hramu. Na drugim mestima mogli su da se okupljaju u „sinagogama" radi molitve i razgovora o predanjima predaka koja čine srž njihove religije.

Ta predanja su govorila i o Božijem uplitanju u poslove predaka naroda Izrailja - otaca i majki vere, to jest: Avrama, Sare, Rahele, Jakova, Rebeke, Josifa, Mojsija, Davida i tako dalje - i davala detaljna uputstva kako taj narod treba da služi Bogu i kako da živi. Jedna od stvari koje su judaizam učinile jedinstvenim među verama Rimskog carstva bila su baš ta uputstva, zapisana u njihovim svetim knjigama zajedno sa ostalim predanjima predaka.
Našim savremenicima, koji dobro poznaju glavne savremene zapadne religije (judaizam, hrišćanstvo, islam) možda je teško da zamisle tako nešto, ali knjige nisu igrale gotovo nikakvu ulogu u politeističkim religijama drevnog zapadnog sveta. Te religije su se gotovo isključivo bavile slavljenjem bogova pomoću žrtvenih rituala. Nije bilo doktrina koje bi trebalo naučiti, sledeći objašnjenja iz knjiga, i gotovo nikakvih etičkih principa koje bi trebalo slediti onako kako je prikazano u knjigama. To ne znači da sledbenici tih raznih politeističkih religija nisu imali verovanja o svojim bogovima ili da nisu imali etiku, ali njihova verovanja i etika - što čudno zvuči savremenom čitaocu - sama po sebi nisu igrala gotovo nikakvu ulogu u samoj religiji. Umesto toga, ona su bila stvar lične filozofije, a filozofija je, naravno, mogla da bude knjiška. Pošto drevne religije same po sebi nisu zahtevale nikakve posebne sisteme „ispravnih doktrina", ili „etičkih kodeksa", knjige u njima nisu igrale gotovo nikakvu ulogu.

Judaizam je bio jedinstven po tome Što je naglašavao značaj tradicije svojih predaka, običaje i zakone i tvrdio da su oni zapisani u svetim knjigama, koje su zato imale status „svetih spisa" za jevrejski narod. Tokom perioda kojim se mi bavimo - prvog veka naše ere1, kad su i napisane knjige Novog zaveta - Jevreji rasejani širom Rimskog Carstva su posebno podrazumevali da je Bog dao uputstva svom narodu u Mojsijevim spisima, koji su se kao celina nazivali Tora, što bukvalno znači „zakon" ili „vodstvo". Tora se sastojala od pet knjiga, koje su se ponekad nazivale i Pentateuh („pet svitaka"), što su bili počeci jevrejske Biblije (hrišćanskog Starog zaveta): Postanje, Izlazak, Levitska, Brojevi i Zakoni ponovljeni. U njima nalazimo priče o stvaranju sveta, poziv Izrailjcima da budu Božiji narod, priče o očevima i majkama Izrailja i Božijem odnosu prema njima, a što je najvažnije (i najobimnije), zakone koje je Bog dao Mojsiju, u kojima govori kako da ga njegov narod obožava i kako da se ljudi ponašaju jedni prema drugima u okviru zajednice. To su bili sveti zakoni, koje je trebalo naučiti, prodiskutovati i slediti - i oni su bili zapisani u nekoliko knjiga.
Jevreji su imali i druge knjige koje su bile važne u njihovom religioznom životu, na primer knjige proroka (kao što su Isaija, Jeremija i Amos) i pesme (Psalmi), te istorijske knjige (kao što su Isus Navin i Samuil).

Na kraju, neko vreme nakon nastanka hrišćanstva, došlo je do toga da se određena grupa tih jevrejskih knjiga - ukupno dvadeset i dve - proglasi svetim kanonom Svetog pisma, današnjom jevrejskom Biblijom, koju su hrišćani prihvatili kao prvi deo svog, hrišćanskog kanona, „Stari zavet".
Ovaj kratak pregled činjenica o Jevrejima i njihovim pisanim tekstovima je važan zato što predstavlja pozadinu hrišćanstva, koje je takode bilo, od samog svog početka, „religija knjige". Naravno, hrišćanstvo je počelo sa Isusom, koji je i sam bio jevrejski rabin (učitelj) koji je prihvatao autoritet Tore, a moguće i ostalih jevrejskih svetih knjiga i svoje učenike poučavao njihovom tumačenju. Kao i drugi rabini njegovog doba, i Isus je smatrao da se Božija volja može naći u svetim tekstovima, posebno u Mojsijevim zakonima. On je čitao te spise, proučavao te spise, tumačio te spise, držao se tih spisa i poučavao te spise. Njegovi sledbenici su od samog početka bili Jevreji koji su visoko uvažavali te knjige, koje su pripadale njihovoj tradiciji. I tako su, već na samom početku hrišćanstva, pripadnici ove nove religije, Isusovi sledbenici, u Rimskom Carstvu bili neobična pojava kao i Jevreji pre njih, jer su za razliku od gotovo svih drugih sveti autoritet pripisivali svetim knjigama. Hrišćanstvo je od početka bilo religija knjige.

HRIŠĆANSTVO KAO RELIGIJA KNJIGE

Kao što ćemo odmah videti, to što su knjige bile važne za rano hrišćanstvo ne znači da su svi hrišćani mogli da čitaju knjige; naprotiv, većina ranih hrišćana, kao i većina stanovništva Rimskog carstva (uključujući i Jevreje!) bila je nepismena. Ali, to ne znači da su knjige u njihovoj veri igrale sekundarnu ulogu. Zapravo, knjige su bile, na mnogobrojne suštinske načine, od središnjeg značaja za život hrišćana u njihovim zajednicama.

RANE HRIŠĆANSKE POSLANICE

Prva stvar koju bi trebalo zapaziti jeste to da su za hrišćanske zajednice u razvoju u prvim vekovima nakon Isusove smrti bile važne različite vrste spisa. Najranija svedočenja o hrišćanskim zajednicama potiču od poslanica koje su pisale hrišćanske vode. Apostol Pavle je prvi i najbolji primer. Pavle je osnivao crkve po čitavom istočnom Sredozemlju, uglavnom u urbanim centrima, ubedujući pagane (tj. pripadnike bilo koje od politeističkih religija Rimskog Carstva) da je jevrejski Bog jedini kome se treba moliti i da je Isus njegov sin koji je sve grehe ovog sveta uzeo na sebe i umro zbog njih, i koji će se uskoro vratiti radi suda na zemlji (vidi 1 Sol. 1:9-10). Ne znamo u kojoj se meri Pavle koristio Svetim pismom (tj. tekstovima jevrejske Biblije) u svojim nastojanjima da ubedi potencijalne preobraćenike u istinitost svoje poruke; ali, u jednom od glavnih sažetaka svojih propovedi, on kaže da „Hristos umrije ... po pismu... da usta treći dan, po pismu"povezivao zbivanja koja se tiču Hristove smrti i vaskrsnuća sa svojim tumačenjem glavnih delova jevrejske Biblije, koju je on, kao visokoobrazovani Jevrejin, mogao sam da čita, i koju je tumačio svojim slušaocima u često uspešnim pokušajima da ih preobrati.

Pošto bi Pavle preobratio određeni broj ljudi na nekom mestu, on bi odlazio na neko drugo i pokušavao, najčešće uspešno, da preobrati još ljudi. Ali, on bi ponekad (često?) dobijao vesti od neke od zajednica vernika koju je ranije osnovao, i ponekad (često?) te vesti ne bi bile dobre: pripadnici te zajednice počeli su da se ponašaju loše, javio se problem nemorala, dolazili su „lažni učitelji" koji su prenosili ideje suprotne od njegovih, neki članovi zajednice su počeli da slede lažna učenja i tako dalje. Pošto bi čuo takve vesti, Pavle bi toj zajednici poslao povratno pismo, koje se bavilo pomenutim problemima. Takva pisma su bila veoma važna za život tih zajednica i vremenom je određeni broj tih pisama stekao status svetih spisa. U Novi zavet je uključeno nekih trinaest poslanica napisanih u Pavlovo ime.

Sada možemo da steknemo izvesnu predstavu o tome koliko su poslanice bile važne u najranijim fazama hrišćanskog pokreta, i to upravo iz prvog hrišćanskog spisa koji posedujemo, Pavlove prve poslanice Solunjanima, za koju se smatra da je napisana 49. godine posle Hrista4, nekih dvadesetak godina nakon Isusove smrti i oko dvadeset godina pre nego stoje bilo koje jevanđelje prenelo priču o njegovom životu. Pavle završava poslanicu recima: „Pozdravite braću svu celivom svetim; zaklinjem vas Gospodom da pročitate ovu poslanicu pred svom braćom svetom" (1 Sol. 5:26-27). To nije bilo obično pismo koje će čitati bilo ko koga ono donekle zanima; apostol insistira da se ono pročita i da se prihvati kao reč njegovog autoriteta, jer je on i osnovao tu zajednicu.
Poslanice su kružile među hrišćanskim zajednicama od najranijih vremena. One su povezivale zajednice koje su živele na različitim mestima; ujedinjavale su veru i hrišćansku praksu; ukazivale su na to u šta bi hrišćani trebalo da veruju i kako bi valjalo da se ponašaju. Poslanice su čitane naglas celoj zajednici na njenim skupovima - jer, kao što sam već kazao, većina hrišćana, kao i većina pripadnika drugih religija, ne bi umela sama da ih pročita.
Određeni broj tih poslanica našao je svoje mesto u Novom zavetu. Zapravo, Novi zavet se u velikoj meri i sastoji od poslanica koje su pisali Pavle i druge hrišćanske vođe hrišćanskim zajednicama (na primer (1 Kor. 15:3-4). Očigledno je da je Pavle
Korinćanima, Galatima) i pojedincima (na primer Filimonu). Štaviše, sačuvane poslanice - u Novom zavetu ih ima dvadeset i jedna - samo su deo onoga što je napisano. U slučaju Pavla, možemo da pretpostavimo da je on napisao mnogo više poslanica nego što mu se pripisuje u Novom zavetu. Tu i tamo on pominje druge poslanice koje danas više ne postoje; u 1 Kor. 5:9, na primer, pominje jednu poslanicu koju je ranije napisao Korinćanima (nešto pre prve poslanice Korinćanima). Takode pominje i jednu drugu poslanicu koju je neko od Korinćana poslao njemu (1 Kor. 7:1). Na drugom mestu on pominje poslanice njegovih protivnika (2 Kor. 3:1). Nijedna od tih poslanica nije sačuvana.

Proučavaoci već odavno pretpostavljaju da su neke od poslanica iz Novog zaveta koje se smatraju Pavlovim, zapravo pisali njegovi kasniji sledbenici pod pseudonimom. Ako je ta pretpostavka tačna, to je onda još jedan dokaz više o značaju poslanica za rani hrišćanski pokret: da bi naveo druge da saslušaju njegove stavove, čovek bi napisao poslanicu u apostolovo ime, u pretpostavci da će ona tako dobiti na težini. Jedno od tih navodnih poslanica pod pseudonimom je poslanica Kološanima, koja i sama naglašava važnost poslanica i pominje još jednu koja više ne postoji: ,,I kad se ova poslanica pročita kod vas, učinite da se pročita i u Laodikijskoj crkvi, i onu što je pisana u Laodikiji da i vi pročitate." (Kol. 4:16). Pavle - ili on lično ili neko ko je pisao u njegovo ime - napisao je poslanicu obližnjem gradu Laodikiji. I ona je izgubljena.
Ono što hoću da kažem jeste da su poslanice bile važne za život ranih hrišćanskih zajednica. One su bile pisani dokumenti sa namenom da budu vodiči u veri i praksi. One su povezivale crkve. One su pomogle da hrišćanstvo bude sasvim drugačije od drugih religija u Rimskom Carstvu, a ta razlika sastojala se u tome što su se različite hrišćanske zajednice, ujedinjene tom zajedničkom literaturom koja je kružila unaokolo (Kol. 4:16), držale uputstava iz tih pisanih dokumenata ili „knjiga".
Nisu samo poslanice bile važne za te zajednice. Zapravo su rani hrišćani stvarali, širili, čitali i sledili širok dijapazon literature, što se razlikovalo od svega poznatog u rimskom paganskom svetu. Umesto da naširoko opisujem tu literaturu, ovde ću samo pomenuti neke primere knjiga koje su u to vreme bile pisane i raznošene.

Rana jevanđelja

Hrišćanima je, naravno, bilo stalo da saznaju što je moguće više o životu, učenju, smrti i vaskrsnuću njihovog Gospoda; iz tog razloga su napisana brojna jevanđelja - da bi se zabeležila razna predanja vezana za Isusov život. Od tih jevanđelja, četiri su ušla u široku upotrebu - jevanđelje po Mateju, Marku, Luki i Jovanu u Novom zavetu - ali su bila napisana i mnoga druga. Mi još uvek posedujemo neka od njih: na primer, jevanđelja koja se pripisuju Isusovom učeniku Filipu, njegovom bratu Judi Tomi i njegovom ženskom pratiocu Mariji Magdaleni. Ostala jevanđelja, uključujući i nekoliko koja su bila među prvima, izgubljena su. Mi to znamo, na primer, iz Jevanđelja po Luki, u kome njegov autor ukazuje daje u pisanju svoje priče konsultovao „mnoge" prethodne priče (Luka 1:1), koje očigledno danas ne postoje. Jedna od tih ranijih priča je možda bila izvor, koji su naučnici nazvali ,,Q", verovatno u pisanom obliku, koji su i Luka i Matej koristili kako bi naveli mnoga karakteristična Isusova učenja (na primer, Očenaš i Isusove izjave o tome ko je blažen u Besedi na gori). Kao što smo videli, Pavle i drugi su tumačili Isusov život u svetlosti jevrejskih spisa. I te knjige - posebno Petoknjižje i drugi jevrejski spisi, kao što su Knjige proroka i Psalmi - bili su rasprostranjeni među hrišćanima, koji su ih koristili da bi videli šta mogu da otkriju o Božijoj Volji, posebno o tome kako je ona bila ispunjena u Hristu. Prepisi jevrejske Biblije, uglavnom na grčkom jeziku (takozvana Septuaginta) tada su se mogli naći svuda u ranim hrišćanskim zajednicama, kao materijal za proučavanje i refleksiju.

Rana Dela apostolska

Rastuće hrišćanske zajednice iz prvog i drugog veka interesovao je ne samo Isusov život, već i životi njegovih prvih sledbenika. Ne čudi nas onda što vidimo da su priče o apostolima - njihovim avanturama i misionarskim poduhvatima, posebno nakon Isusove smrti i vaskrsnuća - bile veoma važne za hrišćane koji su bili zainteresovani da saznaju više o svojoj religiji. Jedan od tih spisa, Dela apostolska, na kraju je ušao u Novi zavet. Ali, napisane su i mnoge druge priče, uglavnom o pojedinim apostolima, kao što su na primer, Dela Pavlova, Dela Petrova i Dela Tomina. Ostala Dela su preživela samo u odlomcima ili su u potpunosti izgubljena.

Hrišćanska otkrovenja

Kao što sam već ukazao, Pavle je (kao i drugi apostoli) poučavao da će se Isus uskoro vratiti sa Neba da bi sudio na zemlji. Kraj svega postojećeg neprekidno je opčinjavao rane hrišćane, koji su naveliko očekivali da će se Bog uskoro umešati u zemaljske poslove da bi zbacio sile zla i uspostavio svoje dobro carstvo ovde na zemlji, sa Isusom na čelu. Neki hrišćanski pisci su napisali proročke priče o tome šta će se desiti prilikom tog kataklizmičkog kraja sveta koji ćemo doživeti. Ta „apokaliptička" literatura imala je svoje jevrejske prethodnike, na primer, u Knjizi Danilovoj u jevrejskoj Bibliji, ili u Knjizi Enohovoj u Jevrejskim apokrifima. Jedna od hrišćanskih apokalipsi je na kraju uključena u Novi zavet: Jovanova Apokalipsa. Druge, kao što su Petrova Apokalipsa i Jermin Pastir, bile su takode popularno štivo u određenom broju hrišćanskih zajednica u prvim vekovima crkve.
Crkvena pravila
Rane hrišćanske zajednice su se umnožavale i rasle, počev od Pavlovog vremena, nastavljajući da rastu i u generacijama posle njega. Izvorno su hrišćanske crkve, bar one koje je osnovao sam Pavle, bile nešto što bismo mogli nazvati harizmatičkim zajednicama. One su verovale da je svakom članu te zajednice dodeljen „dar" Duha (grčki: harizma) kako bi pomogao zajednici u njenom praktičnom životu: na primer, postojali su darovi poučavanja, upravljanja, milostinje, lečenja i prorokovanja. Ali, kako su očekivanja skorašnjeg kraja sveta na kraju počela da blede, postalo je jasno da mora da postoji stroža crkvena struktura, posebno ako je crkva trebalo da postoji dugoročno (up. i Korinć. 11, Matej, 16, 1Cool. Crkve u Sredozemlju, uključujući i one koje je osnovao Pavle, počele su da imenuju vođe koje će preuzimati odgovornost i donositi odluke (umesto prakse da je svaki član zajednice „podjednako" obdaren Duhom); počela su da se uobličavaju pravila o tome kako da zajednica živi, kako da upražnjava svoje svete rituale (npr. krštenje i pričest), kako da obučava nove članove, i tako dalje. Uskoro su počeli da nastaju dokumenti koji su ukazivali kako crkva treba da bude regulisana i uređena. Ta takozvana crkvena pravila su postala posebno važna u drugom i trećem vekuhrišćanstva, ali je prvo napisano već oko 100. godine naše ere (koliko je nama poznato) i razdeljeno svuda, i to je bila knjiga po imenu „Učenje dvanaestorice apostola". Uskoro su za njom sledile mnoge druge.

Hrišćanske apologije

Dok su se osnivale hrišćanske zajednice, one su ponekad nailazile na protivljenje Jevreja i pagana koji su na tu novu veru gledali kao na pretnju sumnjajući da se njeni pripadnici bave nemoralnim i društveno štetnim aktivnostima (baš kao što se i danas na nove religiozne pokrete često gleda da sumnjom). To protivljenje je ponekad dovodilo do lokalnih progona hrišćana; na kraju je to proganjanje postalo „zvanično", i to onda kada su se rimski upravitelji umešali, hapšeći hrišćane u nastojanju da ih privole da se vrate starim oblicima paganstva. Kako je hrišćanstvo raslo, ono je preobraćalo i intelektualce u svoju veru, a oni su bili veoma dobro potkovani da diskutuju i opovrgnu optužbe koje su uobičajeno upućivane hrišćanstvu.

Spisi tih intelektualaca se ponekad nazivaju apologijama, od grčke reci apologia, koja znači „odbrana". Apologisti su pisali intelektualne odbrane nove vere, nastojeći da pokažu daje to religija koja propoveda moralno ponašanje, ni u kom slučaju ne predstavljajući pretnju društvenoj strukturi Rimskog carstva; i da je ona daleko od toga da predstavlja opasnu praznovericu, već da otelovljuje krajnju istinu u svom obožavanju jednog pravog Boga. Za rane hrišćane su ove apologije bile veoma važne, budući da su im pružale preko potrebne argumente u prilikama kada bi se i sami suočili sa progonom. Tu vrstu odbrane nalazimo već tokom perioda Novog zaveta, na primer u knjizi I Petar (3:15: „uvek budite spremni da se odbranite od svakoga ko vam traži da mu obrazložite nadu koja je u vama") i u knjizi Dela, u kojoj se Pavle i drugi apostoli brane od optužbi koje su podignute protiv njih. U drugoj polovini drugog veka, apologije su postale veoma popularan oblik hrišćanskih spisa.

- nastavak sledi -

http://www.joschua.org/content/view/616/39/
_________________
Jednom se živi, ali večno...


Poslednji izmenio Vesna dana 29 Okt, 2008 13:28 pm, izmenjeno ukupno 1 puta
 Nazad na vrh »
Pogledaj profil korisnika Pošalji privatnu poruku
Vesna
Glavni urednik


Pridružio: 08 Jan 2008
Poruke: 4177
Lokacija: Beograd

 Poruka Poslao: 29 Okt, 2008 03:24 am    Naslov:
Odgovoriti sa citatom

...

ISUS TO NIJE REKAO


Hrišćanske priče o mučenicima


Otprilike u isto vreme kad su počele da se pišu apologije, hrišćani su počeli da stvaraju priče o tome kako ih proganjaju, kao i o svom mučeništvu koje je iz tog progona proizašlo.

Određeno prikazivanje tih stvari nalazimo već u Novom zavetu, u Delima, u kojima značajan deo pripovedanja predstavlja priča o otporu hrišćanskom pokretu, hapšenju hrišćanskih lidera i pogubljenju bar jednog od njih (Stefan; vidi Dela, 7). Prvi od spisa o mučeništvu je Mučeništvo Polikarpovo; Polikarp je bio važan hrišćanski vođa, koji je služio kao episkop crkve u Smirni u Maloj Aziji, skoro čitavom prvom polovinom drugog veka. Priča o Polikarpovoj smrti nađena je u jednom pismu koje su napisali pripadnici njegove crkve jednoj drugoj zajednici. Ubrzo nakon toga, počele su da se pojavljuju i priče o drugim mučenicima. One su postale popularne među hrišćanima, pošto su ohrabrivale one koje su takođe progonili zbog vere, a ujedno pružale i uputstva o tome kako se suočiti sa ekstremnim pretnjama hapšenja, mučenja i smrti.

Protivjeretičke rasprave

Problemi sa kojima su se hrišćani suočavali nisu bili ograničeni na spoljašnje pretnje progonom. Od najstarijih vremena, hrišćani su bili svesni da u njihovim sopstvenim redovima postoji određena raznovrsnost tumačenja religijske „istine". Još je apostol Pavle grdio „lažne učitelje", na primer, u svojoj poslanici Galatima. Čitajući preostale spise, mi jasno možemo da vidimo da ti protivnici nisu bili van hrišćanskih redova. Oni su bili hrišćani koji su poimali religiju na suštinski drugačije načine. Da bi izašle na kraj sa tim problemom, hrišćanske vođe su počele da pišu rasprave koje su se suprotstavljale „jereticima" (onima koji su izabrali pogrešan način za razumevanje vere); u određenom smislu, neke od Pavlovih poslanica predstavljaju najstariji primer takvih rasprava. I tako su se na kraju hrišćani svih sekti upustili u poduhvat da uspostave „pravo učenje" (bukvalno značenje reci „ortodoksija") i da se suprotstave onima koji su zagovarali lažno učenje. Interesantno je da su čak i grupe „lažnih učitelja" pisale rasprave protiv „lažnih učitelja", tako da su hrišćani, čije su postavke na kraju proglašene lažnim, ponekad polemisali protiv one grupe koja je jednom za svagda utvrdila u šta hrišćani treba da veruju (na primer, one grupe od koje potiču verovanja koja su dospela do nas danas). To smo saznali iz relativno nedavnih otkrića „jeretičke" literature u kojoj takozvani jeretici smatraju da su njihova shvatanja ispravna, a da su shvatanja „pravovernih" crkvenih otaca lažna.

Rani hrišćanski komentari

Dobar deo rasprave o ispravnim i lažnim verovanjima uključivao je tumačenje hrišćanskih tekstova, uključujući i Stari zavet, koji su hrišćani smatrali delom sopstvene Biblije. To opet pokazuje koliko su tekstovi bili od središnje važnosti u životu ranohrišćanskih zajednica. Na kraju, hrišćanski pisci su počeli da pišu tumačenja tih tekstova, ne obavezno da bi pokudili lažna tumačenja (iako se i to često imalo na umu), već ponekad naprosto da bi razjasnili smisao tih tekstova i pokazali koliko su oni važni za hrišćanski život i praksu. Interesantno je da je prvi hrišćanski komentar na bilo koji sveti spis za koji znamo potekao od jednog takozvanog jeretika, gnostika iz drugog veka po imenu Iraklion, koji je napisao komentar na Jevandelje po Jovanu. Na kraju su komentari, tumačenja, praktična izlaganja i propovedi postale uobičajene u hrišćanskim zajednicama trećeg i četvrtog veka.
Ovde sam dao pregled raznih vrsta spisa koji su bili važni u životu ranih hrišćanskih crkava. Nadam se da se iz ovoga može videti koliko je pisanje bilo od prevashodnog značaja za te crkve i hrišćane koji su im pripadali. Knjige su bile u samom srcu hrišćanske vere od samog njenog početka za razliku od drugih religija Rimskog carstva. Knjige su donosile priče o Isusu i njegovim apostolima koje su hrišćani pričali i prepričavali; knjige su davale hrišćanima uputstva u šta da veruju i kako da žive; knjige su povezivale prostorno udaljena društva u sveopštu crkvu; knjige su podržavale hrišćane u vreme progona i pružale im modele odanosti veri koje mogu da primene ukoliko se suoče sa mučenjem i smrću; knjige nisu davale samo dobar savet, već i ispravno učenje, koje je upozoravalo na lažna učenja drugih i zalagalo se za prihvatanje pravovernih uverenja; knjige su omogućavale hrišćanima da shvate pravo značenje drugih spisa, pružale vodstvo za način mišljenja, bogosluženje i ponašanje. Knjige su, dakle, bile u središtu pažnje u životu ranih hrišćana.

STVARANJE HRIŠĆANSKOG KANONA

Na kraju, počelo je da se smatra da neke od tih hrišćanskih knjiga ne samo da su vredne da se pročitaju, već da predstavljaju apsolutni autoritet u pogledu hrišćanskih verovanja i prakse. One su postale Sveto pismo.

Počeci hrišćanskog kanona

Obrazovanje hrišćanskog kanona bio je dug, komplikovan proces oko koga ovde ne moram da zalazim u detalje. Kao što sam već ukazao, u izvesnom smislu su hrišćani i započeli sa jednim kanonom, zato što je osnivač njihove vere i sam bio jevrejski učitelj koji je prihvatao Toru kao merodavni sveti spis od Boga i koji je svoje sledbenike poučavao njegovom tumačenju. Prvi hrišćani su bili Isusovi sledbenici koji su prihvataii knjige jevrejske Biblije (koja tada još uvek nije bila uspostavljena kao „kanon" jednom za svagda) kao svoj sopstveni sveti spis. Za pisce Novog zaveta, uključujući i prvog autora, Pavla, reč „sveto pismo" odnosila se na jevrejsku Bibliju, zbirku knjiga koju je Bog dao svom narodu i koja predskazuje dolazak Mesije, Isusa.

Uskoro su, međutim, hrišćani počeli da prihvataju druge spise kao ravne jevrejskim. Koren ovog prihvatanja možda je bilo autoritativno učenje samog Isusa, pošto su njegovi sledbenici smatrali da je njegovo tumačenje svetih spisa po autoritetu ravno rečima samih svetih spisa. Isus je možda ohrabrivao takvo poimanje samim načinom na koji je iskazivao neka od svojih učenja. U Besedi na gori, na primer, zabeleženo je kako Isus iznosi zakone koje je Bog dao Mojsiju, a potom iznosi svoje još radikalnije tumačenje tih zakona, ukazujući da je njegovo tumačenje merodavno. To nalazimo u takozvanim antitezama, koje beleži Matej, u poglavlju 5., Isus kaže: „Čuli ste da se kaže 'Ne ubij' (jedna od zapovesti), ali ja vam kažem, ,,ko se makar i naljuti na svog brata ili sestru, za osudu je". Ono što Isus kaže u svom tumačenju Zakona, izgleda isto toliko merodavno kao i sam Zakon. Ili, Isus kaže: „Čuli ste da se kaže 'Ne čini preljubu' (još jedna od Deset zapovesti). Ali, ja vam kažem, ,,ko pogleda ženu sa požudom prema njoj u svom srcu, već je počinio preljubu sa njom".

U nekim slučajevima izgleda da ta autoritativna tumačenja svetih spisa zapravo poništavaju zakone samih svetih spisa. Na primer, Isus kaže: „Čuli ste da se kaže: 'Ko se razvede od svoje žene treba da joj da potvrdu o razvodu' (jedna zapovest koja se nalazi u Zakoni ponovljeni, 24:1), ali ja vam kažem da svako ko se razvede od svoje žene a da razlog za to nije seksualna nemoralnost, tera svoju ženu da čini preljubu, a ko god se oženi razvedenom ženom čini preljubu". Teško je reći kako neko može da posluša Mojsijevu zapovest da izda potvrdu o razvodu, ako razvod zapravo i nije stvar izbora.
U svakom slučaju, Isusova učenja su uskoro počela da se smatraju istim autoritetom kao i Mojsijevi iskazi - to jest, sama Tora. To postaje još jasnije kasnije, u doba Novog zaveta, u poslanici I Timotiju, koja se pripisuje Pavlu, ali proučavaoci često smatraju da ju je neki kasniji sledbenik napisao pod njegovim imenom. U I Timotije 5:18 autor moli svoje čitaoce da plaćaju one koji služe medu njima i svoje nagovaranja potkrepljuje citirajući „sveto pismo". Ono što je interesantno jeste da on potom navodi dva pasusa, od kojih se jedan nalazi u Tori („Ne stavljaj brnjicu volu koji korača", Zakoni ponovljeni, 25:4), a drugi koji je rekao Isus („Radnik je zaslužio svoju platu", Luka, 10:7). Izgleda da su za tog autora Isusove reci već ravne svetom pismu.

Ali, ta druga ili treća generacija hrišćana nije smatrala svetim pismom samo Isusovo učenje. Takvim je smatrala i učenje njegovih apostola. Dokaz za to nalazimo u poslednjoj knjizi Novog zaveta, 2. knjizi Petrovoj, knjizi za koju najkritičniji proučavaoci veruju da je zapravo nije napisao Petar, već neki od njegovih sledbenika pod pseudonimom Petar. U 2. knjizi Petrovoj, treće poglavlje, autor pominje lažne učitelje koji iskrivljuju smisao Pavlovih pisama kako bi ih naveli da kažu ono što bi oni hteli da kažu „baš kao što to čine i sa ostalim svetim spisima" (2 Petar 3:16). Ispada da se ovde Pavlova pisma smatraju svetim spisima.
Ubrzo nakon perioda Novog zaveta, određeni hrišćanski spisi su citirani kao merodavni tekstovi za život i verovanja crkve. Istaknut primer predstavlja jedno pismo koje je napisao Polikarp, pomenuti episkop Smirne, početkom drugog veka. Crkva u Filipi je zamolila Polikarpa da ih posavetuje, posebno u slučaju koji se ticao jednog od voda koji se očigledno upustio u neku vrstu finansijskih mahinacija unutar crkve (moguće je da je proneverio crkveni novac). Polikarpovo pismo Filibljanima koje i danas postoji zanimljivo je iz više razloga, a jedan od važnijih je i njegova sklonost da citira ranije hrišćanske spise. U samo četrnaest kratkih poglavlja, Polikarp citira više od sto pasusa poznatih iz tih ranijih spisa, potvrđujući da oni predstavljaju autoritet u situaciji sa kojom se Filibljani suočavaju (za razliku od samo tuceta citata iz jevrejskih spisa); na jednom mestu on izgleda Pavlovu poslanicu Efešanima naziva svetim spisom. Češće on naprosto citira ili aludira na ranije spise, podrazumevajući da oni predstavljaju autoritet za tu zajednicu.11

Uloga hrišćanske liturgije u obrazovanju kanona

Znamo da su u periodu nešto pre Polikarpovog pisma hriŠćani slušah čitanje jevrejskih svetih spisa tokom njihovih službi. Autor 1. poslanice Timoteju, na primer, moli da primalac pisma „obrati pažnju na (javno) čitanje, podsticanje i poučavanje". (4:13). Kao što vidimo u slučaju pisma KoloŠanima, izgleda da su se i pisma hrišćana čitala na skupovima zajednice. A znamo da se sredinom drugog veka dobar deo hrišćanskog bogosluženja sastojao od javnog čitanja svetih spisa. Na primer, u jednom pasusu hrišćanskog intelektualca i apologiste Justina Mučenika o kome se mnogo raspravlja, stičemo uvid od čega se sastojala crkvena služba u njegovom rodnom gradu Rimu:
„Udanu nazvanom nedelja, svi koji žive u gradovima ili u selima skupljaju se na jedno mesto, pa se čitaju sećanja apostola ili spisi proroka, koliko vreme dopušta; potom, kada čitač završi, predsedavajući recima upućuje ipodstiče na imitaciju tih dobrih stvari..." (IApol. 67) Izgleda verovatno da je liturgijska upotreba nekih hrišćanskih tekstova - na primer, „sećanja apostola", za koje se uobičajeno smatra da su to zapravo jevandelja, uzdigla njihov status za većinu hrišćana, pa su se i oni, isto kao i jevrejski spisi („spisi proroka") počeli smatrati merodavnim.

Uloga Markiona u obrazovanju kanona

Na osnovu dokaza koji su preostali možemo još podrobnije da pratimo nastanak kanona. U vreme dok je Justin pisao sredinom drugog veka, još jedan istaknuti hrišćanin je bio aktivan u Rimu, filozof učitelj Markion, koji je kasnije proglašen jeretikom. Markion je višestruko zanimljiva ličnost. Došao je u Rim iz Male Azije, pošto se tamo već obogatio, očigledno na brodogradnji. Po dolasku u Rim, dao je ogromnu svotu novca Rimskoj crkvi, verovatno delom i da bi joj se umilio. Ostao je pet godina u Rimu, pri čemu je dosta vremena proveo podučavajući sopstvenom poimanju hrišćanske vere i razradi njenih detalja u nekoliko spisa. Preovlađujuće je uverenje da su njegovi najuticajniji spisi bili oni koje on zapravo nije napisao, već uredio. Markion je bio prvi hrišćanin koga poznajemo koji je stvorio pravi „kanon" svetog pisma - tj. zbirku knjiga koja je, kako je on tvrdio, predstavljala svete tekstove te vere.
Da bismo stekli nekakav utisak o ovom prvom pokušaju da se usta¬novi kanon, potrebno je da znamo ponešto o Markionovom specifičnom učenju. Markiona su u potpunosti zaokupljali život i učenja apostola Pavla, koga je on smatrao onim „pravim" apostolom prvih godina crkve. U nekim od svojih poslanica, kao što su Rimljanima i Galatima, Pavle je učio da ispravan odnos prema Bogu dolazi samo pomoću vere u Hrista, a ne obavljanjem bilo kakvih radnji koje propisuje jevrejski zakon. Markion je doveo tu razliku između jevrejskog zakona i vere u Hrista do nečega što je smatrao njenom logičkom posledicom, a to je da postoji apsolutna razlika između zakona sa jedne strane i jevandelja sa druge. Zapravo, zakon i jevandelja su se toliko razlikovali da oni nisu mogli da poteknu od istog Boga. Markion je zaključio da Isusov (i Pavlov) Bog nije bio Bog Starog zaveta. Postoje, zapravo, dva različita Boga: Bog Jevreja, koji je stvorio svet, pozvao Izrailj da bude njegov narod i doneo svoj surovi zakon; i

Isusov Bog, koji je poslao Hrista u svet da spase ljude od osvetničkog gneva jevrejskog Boga tvorca.
Markion je verovao da je sam Pavle poučavao takvom razumevanju Isusa, pa je prirodno što je njegov kanon uključio deset Pavlovih pisama koja su mu bila dostupna (sva koja su ušla u Novi zavet, osim pastoralnih pisama 1 i 2 Timotiju i Titu); a pošto je Pavle ponekad pominjao svoje „Jevanđelje", Markion je u svoj kanon uključio to jevanđelje, jednu verziju današnjeg Jevanđelja po Luki. I to je bilo sve. Markionov kanon se sastojao od jedanaest knjiga: nije bilo Starog zaveta, samo jedno Jevanđelje i deset pisama. Ali, to nije kraj: Markion je došao do ubeđenja da su lažni vernici, koji nisu poimali veru kao on, preneli tih jedanaest knjiga prepisujući ih i dodajući tu i tamo ponešto da bi ih prilagodili sopstvenim verovanjima, uključujući i „lažnu" predstavu da je Bog Starog zaveta bio i Isusov Bog. I tako je Markion „ispravio" tih jedanaest knjiga kanona, izbacujući pozivanja na Boga Starog zaveta, ili na stvaranje kao delo pravog Boga, ili na Zakon kao na nešto čega bi se trebalo držati.
Kao što ćemo videti, Markionovi pokušaji da svoje svete tekstove učiniji primerenijim njegovom učenju time što ih je menjao nije zapravo nešto što je on počeo prvi. I pre i posle njega, prepisivači ranohrišćanske literature povremeno su menjali tekstove koje su prepisivali da bi učinili da ovi kažu ono što su oni mislili da ti tekstovi treba da kažu.
„Ortodoksni" kanon posle Markiona

Mnogi proučavaoci su ubeđeni da su se drugi hrišćani potrudili da us¬postave konture onoga što će postati novozavetni kanon upravo da bi se suprotstavili Markionu. Interesantno je da je u Markionovo vreme Justin mogao prilično neodređeno da govori o „sećanjima apostola" ne ukazujući koje je od tih knjiga (verovatno jevanđelja) crkva prihvatila, ili zašto ih je prihvatila, dok je nekih trideset godina kasnije jedan drugi hrišćanski pisac, koji se isto tako suprotstavljao Markionu, zauzeo daleko merodavniji stav. Bio je to episkop Liona u Galiji (savremenoj Francuskoj), Irinej, koji je napisao delo u pet tomova protiv jeretika kao što su Markion i gnostici i koji je imao veoma jasnu predstavu o tome koje bi knjige trebalo smatrati kanonskim jevanđeljima.

U često citiranom odeljku iz njegove knjige „Protiv jeresi", Irinej kaže da su ne samo Markion, već i drugi jeretici, pogrešno pretpostavili da samo jedno od jevandelja treba prihvatiti kao sveti spis: jevrejski hrišćani, koji su smatrali validnim jevrejski zakon koristili su samo Mateja; određene grupe koje su tvrdile da Isus nije pravi Hrist prihvatale su samo Jevanđelje po Marku; Markion i njegovi sledbenici prihvatili su samo (jednu verziju) Jevandelja po Luki; a grupa gnostika zvanih Valentinijani prihvatala je samo Jevanđelje po Jovanu. Međutim, sve te grupe su bile u zabludi, zato što „nije moguće da jevanđelja bude ni više ni manje nego što ih ima. Jer, pošto postoje četiri oblasti sveta u kome živimo, i četiri glavna vetra, a Crkva je razbacana po svetu, a stub i temelj crkve je jevanđelje... pogodno je da Crkva ima četiri stuba..." („Protiv jeresi", 3.11.7.)
Drugim rečima, četiri strane sveta, četiri vetra, četiri stuba - dakle, nužno i četiri jevandelja.
Dakle, pred kraj drugog veka bilo je hrišćana koji su insistirali na tome da su spisi Mateja, Marka, Luke i Jovana ta jevandelja; nije ih bilo ni više ni manje.
Rasprave o obliku kanona nastavile su se tokom nekoliko vekova. Izgleda da su hrišćani bili naveliko u brizi da saznaju koje knjige prihvatiti kao merodavne kako bi mogli da znaju (1) koje knjige da čitaju tokom svojih bogosluženja i, shodno tome (2) da znaju na koje. knjige se mogu osloniti kao na pouzdane vodiče u šta valja verovati i kako se ponašati. Odluke o tome koje bi knjige na kraju trebalo uzeti za kanonske nisu bile automatske ili lagodne; rasprave su bile duge i iscpne, a ponekad i grube. Mnogi današnji hrišćani možda misle da se kanon Novog zaveta jednoga dana, ubrzo posle Isusove smrti, naprosto pojavio na sceni, ali ništa ne može biti dalje od istine. Kako stvari stoje, mi možemo da ukažemo kada je prvi put jedan hrišćanin od poverenja naveo dvadeset sedam knjiga Novog zaveta upravo kao knjige Novog zaveta - ni manje ni više.

Mada je to možda iznenađujuće, taj hrišćanin je pisao u drugoj polovini četvrtog veka, skoro tri stotine godine nakon što su napisane same knjige Novog zaveta. Taj autor je bio moćni episkop Aleksandrije po imenu Atanasije. Godine 367. Atanasije je napisao svoje godišnje, pastirsko pismo egipatskim crkvama u njegovoj nadležnosti i u njega je uključio savet koje knjige bi trebalo čitati u crkvama kao svete spise. On navodi naših dvadeset i sedam knjiga, isključujući sve ostale. To je prvi sačuvani primer da neko potvrđuje naš niz knjiga kao Novi zavet. Pa čak ni Atanasije nije sredio stvar. Rasprave su se nastavile decenij ama, pa čak i vekovima. Knjige koje mi nazivamo Novim zavetom su sakupljene u jedan kanon i proglašene svetim pismom, najzad i konačno, tek stotinama godina nakon što su same te knjige nastale.

http://www.joschua.org/content/view/619/39/
_________________
Jednom se živi, ali večno...
 Nazad na vrh »
Pogledaj profil korisnika Pošalji privatnu poruku
Analeta
Duhovni učitelj


Pridružio: 21 Okt 2008
Poruke: 2717

 Poruka Poslao: 29 Okt, 2008 08:18 am    Naslov: Re: TRAGANJE ZA ISTINOM
Odgovoriti sa citatom

plavizrak ::
PITANJA SE ODNOSE NA SVE, POSEBNO NA NOVE HRISTOVE OBJAVE:

1) KAKAV JE BIO VAŠ PRVI KONTAKT SA, U CIVILIZACIJSKOM SMISLU NEOBIČNIM IDEJAMA I TUMAČENJIMA IZ OBJAVA?

2) KAKO BISTE VI OPISALI "IDEOLOŠKI", ILI - IDEJNI, KONCEPTUALNI ODNOS IZMEĐU STAVOVA ILI KONCEPCIJA ZVANIČNIH RELIGIJA (POSEBNO HRIŠĆANSKE), I STAVOVA ILI KONCEPCIJA KOJE SE OTKRIVAJU U NOVIM HRISTOVIM OBJAVAMA?

3) UKOLIKO U NEKOJ VARIJANTI JESTE ILI STE BILI VERNIK - KAKAV JE SA TOG STANOVIŠTA BIO KONTAKT SA NOVIM HRISTOVIM OBJAVAMA, DA LI JE DOŠLO/DOLAZILO DO IDEJNIH "SUDARA", ODBACIVANJA, STAPANJA...?


Ja mislim da nas usmeravaju da odgovore počnemo da tražimo u sebi, a ne više izvan sebe.
 Nazad na vrh »
Pogledaj profil korisnika Pošalji privatnu poruku Pošalji email
istina
Gost





 Poruka Poslao: 29 Okt, 2008 09:55 am    Naslov:
Odgovoriti sa citatom

Plavizrak ::

PITANJA SE ODNOSE NA SVE, POSEBNO NA NOVE HRISTOVE OBJAVE:

1) KAKAV JE BIO VAŠ PRVI KONTAKT SA, U CIVILIZACIJSKOM SMISLU NEOBIČNIM IDEJAMA I TUMAČENJIMA IZ OBJAVA?

2) KAKO BISTE VI OPISALI "IDEOLOŠKI", ILI - IDEJNI, KONCEPTUALNI ODNOS IZMEĐU STAVOVA ILI KONCEPCIJA ZVANIČNIH RELIGIJA (POSEBNO HRIŠĆANSKE), I STAVOVA ILI KONCEPCIJA KOJE SE OTKRIVAJU U NOVIM HRISTOVIM OBJAVAMA?

3) UKOLIKO U NEKOJ VARIJANTI JESTE ILI STE BILI VERNIK - KAKAV JE SA TOG STANOVIŠTA BIO KONTAKT SA NOVIM HRISTOVIM OBJAVAMA, DA LI JE DOŠLO/DOLAZILO DO IDEJNIH "SUDARA", ODBACIVANJA, STAPANJA...?


Ja mislim da nas usmeravaju da odgovore počnemo da tražimo u sebi, a ne više izvan .
---------------------------------

Istina;

Vidite, kako neko moze shvatiti nesto u sebi ako prvo neshvati Istinu VANJSKU.

Ako je Isus rekao tamo negdje, da su oni satanske sluge ili djeca.

Dakle to treba shvatiti.

Pa onda da Isus nije uspio.

Pa ako nije uspio... ZNAČI ,,,da je sve po starom...

Ako je sve po starom, onda to novo nije novo nego je staro.

I, šta je novo u toj novoj religiji......????

Kao što sam naveo jednom, zakon jabuke je još na snazi.

Sestro VESNA vredna si, nema šta Thanx Thanx
 Nazad na vrh »
Prikaži poruke iz poslednjih:   
www.OBJAVE.com forum » OBJAVLJIVANJE SE NASTAVLJA
Ovaj forum je zaključan i ne možete pisati, odgovoriti ili menjati teme   Ovaj forum je zaključan i ne možete menjati teme ili odgovarati Sva vremena su GMT + 1 sat
Idi na stranu Prethodni  
1, 2, 3  Sledeci
Strana 2 od 3

 
Skoči na:  
Ne možete pisati nove teme u ovom forumu
Ne možete odgovarati na teme u ovom forumu
Ne možete menjati vaše poruke u ovom forumu
Ne možete brisati vaše poruke u ovom forumu
Ne možete glasati u ovom forumu

Neke srodne teme
 Teme   Odgovori   Autor   Pogledano   Poslednja poruka 
Nema novih poruka NAJDELOTVORNIJE TEHNIKE KOJE KORISTITE... 188 Aleksandra-Caca 198945 18 Jul, 2011 22:36 pm
Aleksandra-Caca Pogledaj zadnje poruke
Nema novih poruka NOVO NA SAJTU 69 adminfob 117766 27 Mar, 2011 09:52 am
adminfob Pogledaj zadnje poruke
Nema novih poruka PUT SRCA... 89 Vakan Tanka 149012 23 Dec, 2010 05:49 am
Vesna Pogledaj zadnje poruke
Ovaj forum je zaključan i ne možete menjati teme ili odgovarati ZORAN IZ ZEMUNA - Čitaocima koje to zanima (2008.) 2294 Vesna 1688910 08 Nov, 2010 01:48 am
Vesna Pogledaj zadnje poruke
Nema novih poruka OSHO - citati 40 Akasha 98402 16 Nov, 2009 16:00 pm
Akasha Pogledaj zadnje poruke
Ovaj forum je zaključan i ne možete menjati teme ili odgovarati ČITAOCIMA KOJE TO ZANIMA - Sezona proleće/leto 2009. 2184 Starcy 1402012 08 Okt, 2009 02:46 am
Vesna Pogledaj zadnje poruke
Ovaj forum je zaključan i ne možete menjati teme ili odgovarati ČITAOCIMA KOJE TO ZANIMA - 2009. 2462 Aleksandra-Caca 1621617 27 Mar, 2009 11:34 am
Vera Bojičić Pogledaj zadnje poruke
 
 
Home | Add to Favorites | Mapa sajta
 
 




Solaris 1.11 phpBB theme/template © 2003 - 2005 Jakob Persson (readme)(forumthemes/bbstyles)

Powered by phpBB © 2001, 2002 phpBB Group
Prevod by CyberCom